، سفر  محمد بن سلمان، ولیعهد عربستان سعودی، به مصر بخشی از تلاش گسترده‌تر این کشور برای ایجاد ائتلافی جدید علیه حوثی‌ها است. این اتفاق پس از آن رخ داد که واکنش انصارالله به حمله نیروهای نیابتی عربستان در یمن، موجب به عقب راندن آنها و تسخیر مناطق بیشتری شد. همچنین انصارالله با هدف قرار دادن مواضع عربستان، خسارات جدی به این کشور وارد کرد. در همین راستا اسرائیل هیوم چند روز قبل خبری منتشر کرد که بن سلمان دوبار از ترامپ برای ورود به این جنگ درخواست کرده اما رئیس جمهوری آمریکا نپذیرفته است. در همین حال خبری از واکنش ترکیه و پاکستان نیز نیست، کشورهایی که ماه گذشته در چارچوب توافق مکه با هم پیمان نظامی بستند.

با این حال سفر بن سلمان به قاهره از نگاه برخی رسانه ها از جمله منابع عبری در راستای «ائتلافی است که ایالات متحده در پشت صحنه، با همکاری کشورهای منطقه‌ای که در سنتکام شریک هستند، سازماندهی می‌کن»، اما این ادعا می تواند گزافه باشد.

در این خصوص گفته می شود پیش از سفر بن سلمان به مصر، در پیام‌هایی که حاکم سعودی به قاهره ارسال کرد، او به وضوح به بزرگی تهدید اشاره کرد. بن سلمان در این پیام تأکید کرد: «این جنگ فقط عربستان سعودی نیست، بلکه جنگ تمام جهان است.» وی مدعی شد «خسارتی که از این طریق ایجاد خواهد شد، حتی از خسارت بستن تنگه هرمز نیز بیشتر است.»

واقعیت این است که  السیسی به خوبی از خسارتی که از زمان شروع حملات حوثی ها به کشتی‌ها در باب المندب در اواخر سال ۲۰۲۳ که موجب خسارت سالانه بیش از پنج میلیارد دلار به اقتصاد کشورش شد، آگاه است. ولی از طرفی مقامات ارشد این گروه اعلام کرده اند امنیت کشتیرانی در تنگه باب المندب برقرار است.

به رغم این مسائل برخی منابع مدعی توافق بین قاهره و ریاض شدند. آنها از اقدام موازی مصر پرده برداشتند و عنوان کردند «مصری ها نیز در حمایت از درخواست کمک عربستان سعودی به آمریکایی‌ها روی آوردند.»

در این زمینه، مصری‌هایی که در حال بررسی ورود به یک اتحاد دفاعی استراتژیک با عربستان سعودی و پاکستان بودند، اکنون قبل از امضای اتحادی که می‌تواند بی‌فایده باشد، دو بار فکر خواهند کرد. تنها حدود یک ماه پیش، پاکستان و ترکیه یک توافق‌نامه دفاعی استراتژیک با بن سلمان امضا کردند، اما آنها مداخله نظامی نمی‌کنند و به انجام تلاش‌های میانجیگرانه با حوثی‌ها بسنده می‌کنند.

پیامد واضح این است که ترکیه و پاکستان، علاقه‌ای به درگیری نظامی در منطقه ندارند. در نتیجه، و با وجود پیمان دفاعی امضا شده، اکنون ولیعهد سعودی را برای مقابله با این تهدید تنها می‌گذارند.

با توجه به اینکه عربستان سعودی و مصر در وضعیت مشابهی قرار دارند، بن سلمان انتظار مشارکت چشمگیرتر مصر در این رویداد را دارد. او در تلاش برای مشارکت سیاسی در جذب متحدان و به ویژه برای کمک‌های گسترده در سطح نظامی است، زیرا مصر ارتش عظیمی با قابلیت‌های پیشرفته دارد.

بن سلمان در واقع رویای یک نیروی بزرگ عربی به رهبری مصر را در سر می‌پروراند که به ارتش او بپیوندد. اما در عمل، بسیار جای تردید است که آیا السیسی با ورود به چنین ماجراجویی که با ترس از نبردهای پیچیده و احتمال تلفات زیاد در برابر یک کشور عربی دیگر همراه است، موافقت خواهد کرد یا خیر.

تاریخ معاصر نشان می‌دهد مصر حتی زمانی که آسیب به درآمدهای کانال سوئز در اوج خود بود، هیچ اقدامی علیه حوثی‌ها انجام نداد و دشوار است ببینیم این بار چه چیزی تغییر خواهد کرد. با این حال این احتمال وجود دارد که بن سلمان در ازای کمک نظامی، کمک مالی یا وام سخاوتمندانه‌ای ارائه دهد، اما به نظر می‌رسد که السیسی ترجیح می‌دهد منتظر راه حل پیشنهادی آمریکایی‌ها بماند. به نظر می‌رسد که قاهره برای جنگ علیه جنگجویان یمنی عجله نخواهد کرد.