، کرمانشاه، سرزمینی که روزگاری نه یک استان، که آسمان والیبال ایران بود و نام فرزندانش بر تارک ورزش کشور می‌درخشید، اکنون در دوره‌ای از تردید و التهاب به سر می‌برد. نبردی خاموش اما عمیق میان برخی از نسل پیشکسوت و سکان‌داران فعلی هیأت والیبال در جریان است؛ نبردی که در یک‌سوی آن دغدغه‌هایِ بحق اهالی فن و در سویِ دیگر، چالش‌هایِ اجرایی و دفاعیات رئیس هیأت قرار دارد. 

آتش انتقاد؛ کجایِ کار می‌لنگد؟

در نشست خبری هیات والیبال کرمانشاه آنچه بیش از هر سوالی جان پرسش گری را روایت کرد، نقل قول یکی از خبرنگاران از زبان یکی از پیشکسوتانِ والیبال کرمانشاه بود که با لحنی هشداردهنده، آینه‌ای در برابر عملکرد دوساله هیأت گرفته است.

نقد اصلی او بر دو محور کلیدی متمرکز است: «وعده‌هایِ انتخاباتی» و «تخریبِ زیرساخت‌ها، هیأت با شعار حضور در لیگ دسته یک و لیگ برتر و جذب اسپانسرهایِ چند میلیاردی کار را آغاز کرد، اما پس از گذشت دوسال، نه تنها تیمی به لیگ معرفی نشد، بلکه ظرفیت‌های موجود نیز در حال هدر رفتن است.»

او با اشاره به ۹ استعداد درخشان نوجوان و جوان که در اردوهایِ ملی اواخر ۱۴۰۲ حضور داشتند، مدعی شده بود که بی‌برنامگی، انگیزه این سرمایه‌ها را نشانه گرفته است.

از نگاه منتقدان، سالن شهید هادیان که معبد پرورش قهرمانان این دیار بود، امروز بیش از آنکه محلی برای رشد نخبگان باشد، به بنگاهی برای درآمدزایی هیأت تبدیل شده است. این منتقدان معتقدند تا زمانی که سالن در اختیار آموزش صرف یا ارگان‌ها باشد، قهرمان‌پروری تنها یک شعارِتوخالی باقی می‌ماند.

پاسخ‌هایِ رئیس؛ میراثی که خراب بود!

در سوی دیگر این میدان، محمدی، نایب رئیس هیأت والیبال کرمانشاه، ضمن رد نگاه حاشیه‌ساز، وضعیت فعلی را نتیجه‌یِ یک «خرابیِ تاریخی» می‌داند.

وی با تأکید بر اینکه «والیبال کرمانشاه مقبول مانده بود»، استدلال می‌کند که بازسازی این خانه، نیازمند زمان طولانی‌تر از یک یا دو سال است.

نایب رئیس هیأت در پاسخ به چالش اسپانسرها و لیگ، از تلاش‌های شخصی خود سخن می‌گوید. او با اشاره به رایزنی‌هایِ برون‌ا‌ستانی و جلسات متعدد با نهادهای بزرگ، اذعان دارد که اقتصاد ورزش بانوان و آقایان در استان، انعطاف خاصی ندارد. نکته‌ی کلیدی دفاع او، تمرکز بر «پایداری» است، به گفته بوچانی: «هدف من این نیست که در دوره چهارساله فقط یک تیم در لیگ داشته باشم و بروم؛ هدفم شناسنامه‌دار کردن والیبالِ دختران برای ۱۰ تا ۱۵ سال آینده است. ما اکنون برایِ اولین بار سه تیم در لیگ یک کشور داریم، هرچند خانواده‌ها در تأمین هزینه‌ها مشارکت دارند که البته این موضوع برای من هم دردآور است.»

مناقشه بر سر سالن‌ها و استعدادیابی

در حالی که منتقدان از تبدیل سالن شهید هادیان به محل درآمدزایی گلایه دارند، رئیس هیأت، نگاه مدیریتیِ خود را بر «تخصصی‌سازی» متمرکز کرده است. او می‌گوید: «تمرین تخصصی نیاز به تایم‌های ویژه دارد و ما در تلاشیم سالن‌ها را به این سمت هدایت کنیم. در بحث استعدادیابی نیز، ما بر خلاف روش‌هایِ سنتی، از جشنواره‌هایِ پایه شروع کردیم و لیگ‌هایِ زیر ۱۲، ۱۴ و ۱۷ سال را راه انداختیم.» او حتی از یافتن استعدادهایِ بکر در مناطق مرزی دورافتاده مثل ثلاث‌باباجانی به عنوانِ برگِ برنده‌یِ خود یاد می‌کند؛ ادعایی که نشان می‌دهد هیأت در حال تغییر نقشهٔ استعدادیابی از مرکزِ استان به سمتِ شهرستان‌هاست.

بحران مهاجرت؛ دردی که مشترک است

نقطه تلاقیِ انتقادهایِ پیشکسوتان و دغدغه‌هایِ هیأت، در یک فاجعه‌ی انسانی به هم می‌رسد: «مهاجرت خانواده‌های والیبالیست». هر دو سو از اینکه استعدادهایِ این دیار به دلیلِ مشکلاتِ معیشتی و عدمِ حمایت، ناچار به ترکِ استان می‌شوند، ابرازِ تأسف می‌کنند. این موضوع ثابت می‌کند که وضعیت موجود، نه یک دعوای شخصی، بلکه بحرانی است که زیرساخت‌های اجتماعی ورزش استان را تهدید می‌کند.

دعوت به همکاری؛ یا حذف منتقدان؟

بوچانی رئیس هیأت در پاسخ به سؤالات صریح در ادامه نشست خبری امروز، موضع خود را «دعوت به کمک» عنوان کرد.

وی با بیان اینکه «هیأت نیاز به خادم و دونده دارد، نه ۱۰ رئیس»، از پیشکسوتان خواست اگر دلسوز هستند، نه در قالب نقد حاشیه‌ای، بلکه در قالبِ ارائه راهکار و حضور میدانی وارد شوند. او تأکید کرد که درهای هیأت باز است و از حضور منتقدان فنی استقبال می‌کند.

والیبال کرمانشاه امروز در یک بزنگاه تاریخی ایستاده است. از سویی، نسل پیشکسوت با کوله‌باری از تجربه، نگران از دست رفتن هویت قهرمانی این ورزش است و از سویی دیگر، مدیریت جدید با چالش‌های سهمگین اقتصادی و ساختاری دست‌وپنج نرم می‌کند. واقعیت این است که ادامه یافتنِ این تقابل، تنها به نفع هیچ‌کدام نیست.

راهکار برون‌رفت از این بن‌بست، نه در حذف منتقدان است و نه در تداوم شعارهایِ بی‌عمل. اگر هیأت والیبال می‌تواند ظرفیت‌های اقتصادیِ استان را به نفع ورزش بسیج کند، پیشکسوتان نیز می‌توانند با دانش خود، سرعت رسیدن به اهداف حرفه‌ای را دوچندان کنند.

آنچه مسلم است، ورزشِ کرمانشاه دیگر فرصتی برایِ «کاش» گفتن ندارد. نه خانواده‌ها توان مهاجرت دوباره دارند و نه استعدادهایِ نابِ استان، فرصت طلایی رشد را بار دیگر به دست خواهند آورد. امروز، زمان تبدیل «منتقد و مسئول» به «همکار» است؛ چرا که داورِ این نبرد، تاریخ است و تاریخ، هرگز به هیچ‌کس رحم نخواهد کرد و حال باید ببینم بنا بر تایید بوچانی رئیس هیات والیبال کرمانشاه سالهای پیش رو چقدر از والیبال کرمانشاه خواهیم شنید؟