به نقل از اتاق بازرگانی تهران، مریم تاج آبادی که به همراه هیات تجاری اتاق تهران برای حضور در شورای تجاری بریکس ۲۰۲۵ در هند به سر می‌برد، با اشاره به اینکه «بهره‌گیری از فناوری‌های زیستی در کشاورزی توانسته است در برخی حوزه‌ها هزینه‌های تولید و میزان ضایعات را تا حدود ۲۷ درصد کاهش دهد»، افزود: فناوری‌های زیستی در برخی بخش‌ها نیز راندمان تولید را به بیش از ۳۰ درصد افزایش داده است و این ظرفیت می‌تواند به محور همکاری‌ها در چارچوب بریکس تبدیل شود.

وی با اشاره به اینکه کشورهای عضو بریکس سهمی بیش از ۴۰ درصد از تولید جهانی محصولات کشاورزی را به خود اختصاص می دهند، گفت: ایجاد یک کارگروه تخصصی اقتصاد زیستی می‌تواند زمینه همکاری کشورهای عضو در حوزه‌هایی همچون افزایش بهره‌وری، کاهش هزینه‌های تولید، ارتقای کیفیت محصولات، امنیت غذایی و توسعه پایدار را فراهم کند.

نایب‌رئیس کمیسیون اقتصاد سلامت اتاق تهران ادامه داد: در گام نخست، تمرکز این کارگروه می‌تواند بر تامین غذا و افزایش کمی و کیفی تولیدات کشاورزی باشد. استفاده از فناوری‌های زیستی، از جمله کودهای زیستی، پروبیوتیک‌ها و سموم بیولوژیک، ضمن افزایش راندمان محصولات، می‌تواند به تولید محصولات با کیفیت بالاتر و کاهش مصرف نهاده‌های شیمیایی منجر شود.

تاج‌آبادی همچنین به ظرفیت اقتصاد زیستی در صنعت خوراک دام اشاره کرد و گفت: افزودنی‌هایی مانند پروبیوتیک‌ها، آنزیم‌ها و اسیدهای آمینه، سهم قابل توجهی از هزینه خوراک دام را به خود اختصاص می‌دهند و ایجاد یک زنجیره تولید این محصولات میان کشورهای عضو بریکس می‌تواند به کاهش هزینه‌های حمل‌ونقل و ایجاد ارزش افزوده بیشتر منجر شود.

وی با اشاره به توانمندی‌های علمی و فناورانه ایران اظهار داشت: با توجه به ظرفیت تولید و مزیت‌های موجود در زنجیره اقتصاد زیستی، کشور ما می‌تواند در این همکاری منطقه‌ای و بین‌المللی جایگاه ویژه‌ای داشته باشد.

تاج‌آبادی در ادامه از ارائه پیشنهاد تدوین یک «نقشه راه اقدام پنج‌ساله» برای همکاری کشورهای عضو بریکس در حوزه اقتصاد زیستی خبر داد و بیان‌داشت: پروپوزال اولیه این طرح ارائه شده است و در صورت تصویب، می‌توان یک برنامه اقدام پنج‌ساله مشترک با مشارکت کشورهای عضو تدوین و اجرایی کرد.

به گفته این عضو هیات نمایندگان اتاق بازرگانی تهران، قرار گرفتن اقتصاد زیستی در دستور کار همکاری‌های کشاورزی بریکس، می‌تواند زمینه‌ساز شکل‌گیری بازارهای جدید، توسعه زنجیره‌های ارزش مشترک و افزایش نقش فناوری و نوآوری در تامین امنیت غذایی کشورهای عضو باشد.