، روز گذتشه سنتکام از تأسیس نیروی پهپادی چند ملیتی با نام «گروه ویژه فالکون استراتژیک» خبر داد. این اقدام سنتکام نشان‌دهنده جهشی چشمگیر در استراتژی جنگی آمریکا در خاورمیانه محسوب می شود. زیرا یک تغییر رسمی از دفاع در برابر تهدیدات پهپادی به یک حمله هماهنگ چندملیتی است. این نیروی جدید بر اساس «گروه ویژه اسکورپیون استراتژیک» ایجاد شده است که ۹ ماه قبل به عنوان اولین اسکادران پهپادهای انتحاری ایالات متحده در منطقه تأسیس شد. برخلاف نمونه قبلی خود که منحصراً آمریکایی بود، «فالکون استراتژیک» رسماً شرکا و متحدان منطقه‌ای ایالات متحده (مانند کشورهای خلیج فارس و اسرائیل) را تحت یک ستاد مشترک فرماندهی عملیات ویژه (SOCCENT) ادغام می‌کند. این نیرو پهپادهای انتحاری (پهپادهای تهاجمی یک‌طرفه) را نه تنها در هوا، بلکه در سطح آب (به عنوان زیردریایی) و زیر آب (زیردریایی‌های میکروخودکار) نیز به کار خواهد گرفت.

اهمیت این خبر در گزارشی است که واشنگتن پست چندی قبل منتشر کرد. براساس این گزارش، ایالات متحده از آغاز جنگ ایران تاکنون حدود ۴۵ فروند پهپاد MQ-۹ ریکپر را از دست داده است. این رقم معادل تقریباً ۲۵ درصد کل ناوگان این پهپادهای پیشرفته آمریکاست. هر فروند ریکپر هزینه‌ای تا ۵۰ میلیون دلار دارد و از دست رفتن این تعداد، زیان مالی هنگفتی برای پنتاگون به همراه داشته است. این پهپادها که عمدتاً در مأموریت‌های شناسایی، هدف‌گیری و حمله در منطقه تنگه هرمز و اطراف آن به کار گرفته می‌شدند، به دلیل ویژگی‌های پروازی و وابستگی به لینک‌های ارتباطی، هدف نسبتاً آسانی برای سامانه‌های پدافندی ایران و نیروهای مقاومت منطقه‌ای بوده‌اند.

بنابراین نابودی قابل توجه ناوگان پهپادی آمریکا در جنگ با ایران و همزمان اعلام تشکیل نیروی چندملیتی پهپاد تهاجمی توسط سنتکام، تصویری روشن از چالش‌های جدی واشنگتن در عرصه نبردهای بدون سرنشین ارائه می‌دهد. این دو تحول در کنار هم نشان می‌دهد جنگ فرسایشی پهپادی، هزینه‌های سنگینی بر ارتش آمریکا تحمیل کرده و مقامات نظامی این کشور را وادار به بازنگری در ساختار و شیوه عملیات کرده است.

از دست رفتن یک‌چهارم ناوگان ریکپر تنها یک آمار ساده نیست. این تلفات نشان‌دهنده محدودیت‌های عملیاتی آمریکا در جنگ طولانی‌مدت پهپادی است. ریکپرها که سال‌ها به‌عنوان یکی از نمادهای برتری هوایی بدون سرنشین آمریکا شناخته می‌شدند، در شرایط درگیری واقعی با حریفی که دارای سامانه‌های پدافندی متنوع و تاکتیک‌های ضدپهپادی است، آسیب‌پذیری خود را نشان داده‌اند. کاهش این ناوگان، فشار بر سایر سامانه‌های شناسایی و تهاجمی آمریکا را افزایش داده و هزینه جایگزینی آن‌ها نیز با توجه به قیمت بالا و پیچیدگی تولید، چالش‌برانگیز است.

همانطور که اشاره شد، در واکنش به این وضعیت، سنتکام از تشکیل یک نیروی چندملیتی پهپاد تهاجمی خبر داده است. این اقدام به‌عنوان بخشی از تلاش آمریکا برای تطبیق با واقعیت‌های جنگ پهپادی معاصر ارزیابی می‌شود. هدف از ایجاد چنین نیرویی، تقسیم بار عملیاتی میان متحدان، افزایش تعداد پهپادهای در دسترس، و کاهش وابستگی صرف به ناوگان آمریکایی است. با مشارکت کشورهای هم‌پیمان، سنتکام امیدوار است هم ظرفیت تهاجمی خود را حفظ کند و هم فشار ناشی از تلفات را میان شرکا تقسیم نماید.

این حرکت نشان‌دهنده درک مقامات نظامی آمریکا از این واقعیت است که جنگ پهپادی دیگر صحنه یک‌طرفه نیست. ایران و نیروهای مقاومت با توسعه توانمندی‌های پدافندی و تهاجمی پهپادی، معادله را تغییر داده‌اند. از دست رفتن تعداد قابل توجهی از ریکپرها، اعتماد به نفس قبلی آمریکا در برتری مطلق هوایی بدون سرنشین را متزلزل کرده و ضرورت همکاری چندجانبه را برجسته ساخته است. تشکیل نیروی چندملیتی در واقع اعترافی ضمنی به محدودیت‌های یک‌جانبه آمریکا در این عرصه است.

از منظر راهبردی، این تحولات پیامدهای مهمی دارد. نخست آنکه هزینه جنگ برای آمریکا فراتر از تلفات انسانی و خسارات زیرساختی است و شامل فرسایش ناوگان‌های گران‌قیمت نیز می‌شود. دوم آنکه تلاش برای چندملیتی کردن عملیات پهپادی، وابستگی واشنگتن به متحدان را افزایش می‌دهد و ممکن است محدودیت‌هایی در آزادی عمل نظامی ایجاد کند. سوم آنکه ادامه این روند می‌تواند به تقویت انگیزه کشورهای منطقه برای توسعه توانمندی‌های بومی ضدپهپادی منجر شود.

در شرایطی که مذاکرات برای پایان جنگ همچنان با بن‌بست مواجه است، تلفات پهپادی و تلاش برای جبران آن از طریق سازوکارهای چندملیتی، بخشی از تصویر بزرگ‌تر جنگ فرسایشی را نشان می‌دهد. آمریکا که در ابتدای درگیری با اتکا به برتری فناوری وارد میدان شد، اکنون با هزینه‌های واقعی و محدودیت‌های عملیاتی روبه‌روست. تشکیل نیروی چندملیتی پهپاد تهاجمی هرچند اقدامی تطبیقی است، اما نمی‌تواند به‌سرعت جای خالی ناوگان ازدست‌رفته را پر کند و نشان‌دهنده فشار فزاینده بر منابع نظامی واشنگتن است. بنابراین این تحولات بار دیگر نشان می‌دهد جنگ کنونی، معادلات سنتی قدرت هوایی را تغییر داده و حتی قدرت‌های دارای فناوری پیشرفته نیز با محدودیت‌های جدی روبه‌رو هستند.