، یکی از نکات قابل‌تامل در مورد جنس رویکرد ترامپ به ایران در بحبوحه اوج گیری تنش ها میان کشورمان و آمریکا، این مساله است که وی ادعاها و مواضع حداکثری را در مورد ایران مطرح می کند. مثلا او می گوید ما پیروز مطلق هستیم و کل توانمندی های ایران را نابودیم کردیم و غیره. ادعاهایی که حتی در خود جهان غرب و آمریکا نیز بسیاری آن ها را نمی پذیرند و در برخی موارد به مایه مضحکه رئیس جمهور آمریکا تبدیل شده اند.

در این راستا، در مدت اخیر شاهد بوده ایم که ترامپ به کرات از تسلط کامل آمریکا بر تنگه هرمز بسیار حرف زده است! او مدعی شده ما با اسکورت دریایی و هوایی موثر خود، موجب عبور صدها کشتی از تنگه هرمز شده ایم و اگر قرار باشد یک کشور از عبور و مرور در تنگه هرمز عوارض بگیرد، آن کشور فقط آمریکا است! این در حالی است که این ادعاها به هیچ وجه با واقعیت های میدانی همخوانی ندارند. حداقل گزارش های رسمی شرکت های فعال در حوزه حمل و نقال دریایی و نفتی تایید می کنند که عبور و مرور کشتی‌ها در تنگه هرمز در حداقلی‌ترین وضعیت خود است و همین مساله تبعات منفی را برای اقتصاد جهانی به دنبال داشته است.

با این همه، ورای تمامی آنچه مطرح می شود، باید یک سوال مهم را مطرح کرد: اگر واقعا ترامپ مدعی است که دولت آمریکا بر تنگه هرمز مسلط است و آن را کنترل می کند، چرا مدام تاکید دارد که اولین مساله در هر توافقی با ایران باید این باشد که تنگه هرمز بازگشایی شود؟ به بیان ساده تر، آیا همین تاکید ترامپ گواهی روشن بر دروغگو بودن او نیست؟ اگر واقعا تنگه هرمز در کنترل آمریکا است، چه نیازی است که برای بازگشایی آن به یک توافق با کشورمان برسد؟

واقعیت این است که ترامپ از ترس اوج گیری وحشتناک قیمت ها در بازار جهانی نفت است که این دروغ بزرگ را مطرح می کند. در عین حال، برای فردی که مدام ادعای پیروزی بر ایران را مطرح کرده، بسیار سخت است که به افکار عمومی جهان بگوید از تلاش برای ساقط‌سازی نظام سیاسی ایران به التماس برای بازگشایی تنگه هرمز توسط همان نظام سیاسی رسیده است! از این رو، باید در رصد واقعیت ها دقیق بود و فریب بازی‌های روانی دشمنان را نخورد.