، تشدید تنش ها میان ایران و آمریکا در روزهای اخیر و علی رغم حصول تفاهمنامه میان دو کشور جهت خاتمه دادن به جنگ، بار دیگر بسیاری از صاحب نظران و تحلیلگران را واداشته تا این سوال بنیادین را پاسخ دهند که بهترین راه در مدیریت تنش با آمریکا و شخص رئیس جمهور این کشور چیست؟

به نظر می رسد برای پاسخ به این پرسش باید ۳ مولفه را مد نظر داشت.

اول اینکه ایران ترامپ در وضعیت کنونی به هیچ عنوان مایل به جنگ تمام عیار با ایران نیست. دلیل این موضوع هم روشن است زیرا وی انتخابات میاندوره ای کنگره آمریکا را در پیش دارد و هرگونه حرکت وی به سمت یک ماجراجویی بزرگ دیگر علیه ایران پس از جنگ رمضان و شکست او در این جنگ، می تواند تبعات اسفباری را برای جمهوریخواهان و موقعیت آن ها در این انتخابات در پی داشته باشد. درست در همین نقطه، ایران باید تنش‌ها با آمریکا را به نحوی مدیریت کند که ترامپ و متحدانش نتوانند از وضعیت نه جنگ نه صلحِ فعلی، بسترهایی را برای پیروزی مجدد در انتخابات میاندوره ای کنگره فراهم کنند. پاسخ های قاطع ایران به نقض عهدهای آمریکا در قالب تفاهمنامه مشترک با ایران، در همین رابطه قابل فهم هستند.

نکته دوم اینکه مساله سوخت و به طور خاص بنزین در آمریکا مسائلی به شدت سیاسی هستند. از این رو، اگر ایران بتوانند شریان های حیاتی انرژی در منطقه را به نحوی مدیریت کند که نوسانات قیمت سوخت در آمریکا همچنان برقرار و بالا باشد، این مساله کاملا در راستای اهداف و منافع ملی ایران است و به طور ویژه اثرگذاری خود را در جریان انتخابات میاندوره ای کنگره آمریکا نشان خواهد داد. حتی اگر جمهوریخواهان کنترل یکی از مجالس نمایندگان و سنا را در انتخابات آتی آمریکا از دست بدهند، این مساله به شدت موضع ترامپ در مواجهه با ایران را تضغیف می کند.

و در نهایت نکته سوم اینکه اقدامات هدفمند ایران در تشدید فشارها علیه رژیم های عربی منطقه به واسطه همدستی آنها با آمریکا علیه ایران نیز می تواند هزینه های حضور آمریکا در منطقه و ماجراجویی تازه علیه ایران را به شدت بالا ببرد و دایره کنش های ترامپ و متحدانش علیه کشورمان را به شدت محدود کند. از این زاویه نیز ایران در عرصه میدانی، اهرم های موثر و قابل توجهی را در دست دارد و می تواند ترامپ را به عقب‌نشینی وادار کند.