، تقریبا اغلب ناظران و تحلیلگران و حتی افکار عمومی در اقصی نقاط جهان، مقاومت قهرمانانه ایران در برابر زیاده‌خواهی ها و تجاوزگری آمریکا و رژیم اشغالگر قدس را ستایش می‌کنند و ملت و نیروهای مسلح کشورمان را الگویی از قدرتنمایی عزتمندانه در دنیا معرفی می کنند. جالب اینکه حتی رسانه های غربی نیز بارها و بارها این مساله را تایید کرده اند و بر آن صحّه گذاشته اند.

با این همه، در روزهای اخیر گاه و بیگاه شاهد بوده ایم که برخی چهره های سیاسی سابق در کشورمان و یا بعضی جریان های سیاسی، از ضرورت سازش و مصالحه ایران با آمریکا در مورد تنگه هرمز و مدیریت آن صحبت کرده‌اند و اصرار ایران بر اعمال حاکمیت به تنگه هرمز را حامل خسارت برای ایران ارزیابی کرده اند. موضوعی که با نقدهای جدی مواجه شده است.

به عنوان مثال، بسیاری از منتقدان این جنس از نگاه تاکید می کنند که مگر خلف وعده های مکرر آمریکا در قالب توافق برجام و سایر توافقاتش با کشورمان را از یاد برده ایم؟ چرا برخی تصور می کنند که اگر مثلا در فلان موضوع در برابر دولت آمریکا کوتاه بیاییم، کاخ سفید دشمنی و عداوت خود علیه ایران را متوقف خواهد کرد؟ آیا تاریخ به ما نمی گوید که برعکس، در صورت عقب‌نشینی غیرمنطقی از حقوقمان، دشمن در تجاوز بیشتر به ایران جسارت بیشتری به خود خواهد داد؟

نکته دیگر اینکه باید ببینیم ایران در مورد تنگه هرمز چه می گوید. بر طبق توافقات و معاهدات بین‌المللی، ایران به عنوان کشور ساحلی مشرف به تنگه هرمز، حق اعمال حاکمیت بر آن را ندارد و البته که باید به هر اقدام خصمانه علیه خود از مبدا تنگه و یا از طریق آن، واکنش قاطع نشان دهد. اگر از این زاویه نیز نگاه کنیم، باید این سوال را پرسید که چرا برخی ایران را به خویشتنداری توصیه می کنند در حالی که آمریکا به حقوق ملت ایران تجاوز کرده است.

در عین حال، روندهای جاری در قالب درگیریهای ایران و آمریکا به عینه نشان می دهند که طرف آمریکایی به زعم خود می خواهد اهرم قدرت ایران در قالب تسلط بر تنگه هرمز را از کشورمان بگیرد و کارت راهبردی و موقعیت ژئوپلیتیک منحصر به فرد کشورمان را بگیرد. درست در این نقطه باید پرسید چرا باید به دست خودمان با دشمن همکاری کنیم تا به ما ضربه بزند؟ به نظر می رسد حامیان محدود ایده سازش با آمریکا در مورد تنگه هرمز، باید در نگرش خود تجدیدنظر اساسی کنند و واقعیات را به درستی و آنطور که هست ببینند.