، دوران حضور نیمار در تیم ملی برزیل با شکستی تلخ در جام جهانی ۲۰۲۶ به پایان رسید. ستاره ۳۴ ساله دنیای فوتبال که امید داشت در این دوره از رقابت‌ها بتواند بار دیگر قدرت سلسائو را به رخ جهانیان بکشد، در نهایت با انتشار پیامی رسمی از بازی‌های ملی خداحافظی کرد. این تصمیم در شرایطی اتخاذ شد که آخرین تجربه او در جام جهانی با ناامیدی مطلق همراه بود؛ تجربه‌ای که نه تنها با حذف برزیل گره خورد، بلکه با چالش‌های فنی و نیمکت‌نشینی‌های پیاپی نیز همراه بود.

نیمار که با مصدومیت وارد اردوی برزیل شده بود، اگرچه توانست روند بهبودی خود را طی کند و به شرایط بازی برسد، اما هرگز نتوانست در سیستم تاکتیکی و انتخاب‌های کارلو آنچلوتی، جایگاه ثابت خود را پیدا کند. همین مسئله باعث شد تا او بخش زیادی از این رقابت‌ها را از روی نیمکت تماشا کند؛ اتفاقی که برای بازیکنی در سطح او، پایان‌بندی ناخوشایندی را رقم زد. او پس از حذف تیمش در اظهاراتی کوتاه و احساسی گفت: «تلاش کردم و تلاش کردم، اما حالا تمام شد. من از همین‌جا شروع کردم و در همین‌جا نیز به پایان رساندم.»

نگاهی به کارنامه نیمار در تیم ملی برزیل، پارادوکس عجیبی را نشان می‌دهد. او که سال‌ها به عنوان یکی از بااستعدادترین بازیکنان جهان شناخته می‌شد، در ویترین افتخارات ملی خود جای خالی جام جهانی و کوپا آمه‌ریکا را حس می‌کند. تنها دستاوردهای او با پیراهن برزیل به قهرمانی در جام کنفدراسیون‌های ۲۰۱۳ و کسب مدال طلای المپیک ۲۰۱۶ محدود می‌ماند. حالا با خداحافظی او، صفحه‌ای از تاریخ فوتبال برزیل بسته می‌شود که اگرچه با درخشش فردی خیره‌کننده همراه بود، اما در کسب مهم‌ترین جام‌های ملی، ناکام ماند.