، در روزها و ساعات اخیر بسیار در مورد توافق احتمالی ایران و آمریکا گفته و شنیده شده است. ناظران و تحلیلگران نیز دیدگاه های مختلفی را در این رابطه مطرح می کنند. با این همه، اینطور به نظر می رسد که حداقل به ۳ دلیل محوری، حصول یکچنین توافقی آسان نیست و البته که ایران هم به حصول آن دل خوش نکرده است. 

اول اینکه دولت آمریکا به دنبال دستیابی به توافقی با ایران است که خواست های حداکثری آن را محقق کند. این دولت و شخص رییس جمهور آن دونالد ترامپ در حوزه های هسته ای و موشکی و مدیریت تنگه هرمز، درخواست هایی را از کشورمان دارند که با توجه به شکست آن ها از ایران در جنگ رمضان، غلط و به دور از مقدورات کاخ سفید هستند. همین غیرواقع بینی ترامپ و متحدانش خود یک مانع جدی در مسیر حصول توافقی تازه است. 

نکته دوم اینکه ترامپ و متحدانش می خواهند بار دیگر قصه برجام را در مورد ایران به شیوه ای دیگر تکرار کنند. آن ها می خواهند توافقی را محقق کنند که امکان دبه کردن و تضییع حقوق و منافع ملی کشورمان را برای آن ها فراهم کند. این در حالی است که ایران قاطعانه تاکید دارد که صرفا به توافقی تن خواهد داد که گام به گام باشد و دو طرف تعهدات خود را در ازای اقدامات یکدیگر انجام دهند. اینکه ایران نقدا تعهداتش را انجام دهد اما انجام تعهدات طرف مقابل به آینده واگذار شود، به هیچ عنوان گزاره مد نظر ایران نیست. 

و نکته سوم اینکه حرف ترامپ و متحدانش به هیچ عنوان در میز مذاکره خریدار ندارد زیرا آن ها خیلی راحت به صحبت های خود پشت می کنند و با مواضع جدیدشان، به دنبال تضییع حقوق دیگر ملت ها از جمله ایران هستند. مذاکره درست در شرایطی محقق می شود که بتوان روی حرف های طرف مقابل مذاکره حساب باز کرد. این همان چیزی است که در مورد دولت آمریکا به هیچ وجه قابل مشاهده نیست و خود به یک مانع جدی در مسیر به نتیجه رسیدن هرگونه توافقی تبدیل شده است.