، مراسم یادبود بهناز نازی، بازیگری که به‌تازگی درگذشته است، عصر شنبه ۹ خرداد با حضور جمعی از هنرمندان و اهالی تئاتر و سینما برگزار شد. این برنامه با پخش آیاتی از قرآن و سرود ملی آغاز شد و مریم رحیمی که اجرای مراسم را بر عهده داشت، گفت امروز به یاد «بهناز بانو» لبخند می‌زنیم.

در ادامه، یادداشت حمیدرضا نعیمی که کارگردانی مراسم را نیز بر عهده داشت و با نازی همکاری‌های متعددی داشت، برای حاضران خوانده شد؛ یادداشتی که مروری بر نقش‌آفرینی‌های این بازیگر در تئاتر بود. همچنین تصاویری از حضور او در نمایش‌های مختلف از جمله «سقراط» پخش شد.

حامد بهداد به عنوان نخستین سخنران، با اشاره به همکلاسی بودن با بهناز نازی در دانشکده هنر و معماری و نیز آموزشگاه حمید سمندریان، صحبت کردن درباره او را دشوار دانست و گفت هنوز درگذشتش را باور نکرده‌اند.

او از عشق پررنگ نازی به تئاتر یاد کرد و گفت در دوران دانشجویی تصور نمی‌کرد تئاتر تا این اندازه برای او جدی باشد. بهداد در ادامه از ویژگی‌های شخصیتی نازی نیز گفت و او را بی‌حاشیه، با حضور قوی و شجاعانه توصیف کرد.

او خاطره‌ای از سال ۷۳ و یکی از اتودهای دانشگاهی نازی روایت کرد که در آن، سه برگ پاییزی در برابر خزان مقاومت می‌کردند و در پایان «آخرین برگ» با دیالوگی به چاه می‌افتاد.

بهداد با اشاره به سختی‌های کار تئاتر، از مسیری گفت که بهناز نازی در کنار فعالیت‌های حرفه‌ای، زندگی شخصی‌اش را نیز با ظرافت پیش برده بود.

پس از آن، فرهاد آییش که در چند نمایش با نازی همبازی بوده، با اشاره به اینکه بیش از سیصد شب با او روی صحنه بوده است، از نقش «عشق» در بازیگری گفت و توضیح داد دیدن تصویر و به یاد آوردن حس خوب نسبت به نازی به او کمک می‌کرده تا روی صحنه برود.

او تأکید کرد بهناز نازی با عشق بازی می‌کرد و همین باعث می‌شد بازیگر فراتر از خودش ظاهر شود. آییش مراحل بازیگری را با «هفت وادی» مقایسه کرد و گفت در بسیاری از اجراها به روح بزرگ نازی تکیه داشته و از دست رفتن او را از دست دادن یک «جواهر» توصیف کرد.

در بخش‌های دیگر برنامه، گروه موسیقی با همراهی سحر و سیاوش لطفی و علیرضا کریمی قطعه‌ای کوتاه اجرا کرد. همچنین یادداشتی از شکرخدا گودرزی ارائه شد و محسن حسینی نیز پرفورمنسی اجرا کرد.

رویا افشار، بازیگر پیشکسوت تئاتر، در سخنانش به صلابت و مهربانی بهناز نازی اشاره کرد و گفت او فرصت داد تا اطرافیانش رفتنش را درک کنند؛ افشار تأکید کرد تا زمانی که یادگارهای او از جمله خانواده، دوستان و نمایش‌هایش باقی است، حضورش نیز ادامه دارد. اجرای قطعه‌ای کمانچه توسط ثامر حبیبی نیز از دیگر بخش‌های مراسم بود.

حمیدرضا نعیمی در ادامه با خطاب قرار دادن حاضران گفت قصد سوگواری ندارند، هرچند حال‌شان خوب نیست.

او از همکاری‌هایش با نازی گفت و توضیح داد علاقه داشته نمایشی تک‌نفره درباره «تاج‌السلطنه» با بازی او روی صحنه ببرد، اما این اتفاق رخ نداد و نهایتاً به پروژه «فردریک» رسیدند؛ نمایشی که به گفته او نازی با وجود رنج بیماری و کمک گرفتن در پشت صحنه، تماشاگر را می‌خنداند.

نعیمی همچنین از شدت گرفتن بیماری نازی در روزهای پایانی گفت و روایت کرد که با عجله متن «تاج‌السلطنه» را نوشته و در بیمارستان، وقتی نازی در خواب مصنوعی بوده، به او گفته باید بلند شود و این نمایش را بازی کند؛ اما این حسرت برای او باقی مانده است. او سپس بخشی از نمایشنامه «تاج‌السلطنه» را خواند.

در ادامه، خسرو شهراز خاطره‌ای از اولین همکاری‌اش با نازی را در قالب قطعه‌ای کوتاه نمایشی روایت کرد.

در بخش پایانی، بهرام بدخشانی، فیلمبردار پیشکسوت و همسر بهناز نازی، در میان تشویق حاضران روی صحنه آمد و در چند جمله گفت همسرش همه را دوست داشت و عاشق تئاتر بود؛ او افزود با هم در سینما کار کردند اما نازی عاشق صحنه و «نفس تماشاگر» بود. بدخشانی با تشکر از حاضران گفت همسرش خیلی زود رفت.

در پایان مراسم، با شنیده شدن صدای زنگ تلفن، نعیمی خطاب به حاضران گفت: «بهناز پشت خط است.» او از حاضران خواست یکدیگر را فراموش نکنند و از حضورشان قدردانی کرد.

در این مراسم جمعی از هنرمندان از جمله رضا کیانیان، آرش دادگر، ایرج راد، مائده طهماسبی، اتابک نادری، سیاوش چراغی‌پور، کوروش سلیمانی، مسعود کرامتی، مسعود فروتن و دیگر چهره‌ها حضور داشتند و همچنین از همراهی انجمن بازیگران خانه تئاتر، انجمن فیلمبرداران سینما و همکاری برخی مسئولان و فعالان حوزه هنرهای نمایشی قدردانی شد.