، این جمله را باید چندبار خواند، ۱۱۰ میلیارد تومان برای یک خودرو. عددی که با منطق جیب اکثر مردم ایران حتی قابل شمردن هم نیست. اقتصاد ما حالا بیش از هر زمان دیگری به دو قطبی خاویاری - املتی تبدیل شده است. شکاف طبقاتی دیگر یک اصطلاح کتابی نیست  زخمی است که در خیابان‌های شهر دهن باز کرده است.

ماشین که در تمام دنیا یک وسیله زیرپایی و ابزاری برای آسایش است در این جغرافیا به معیار شرافت و سنگ محک ثروت تبدیل شده. سواری کردن که باید یکی از ساده‌ترین لذت‌های دنیا باشد حالا برای جوانان ما به یک رویای دوردست بدل گشته. ما در کشوری زندگی می‌کنیم که در آن عده‌ای برای خرید نان و ماست سفره‌شان ماشین‌حساب می‌اندازند و عده‌ای دیگر در کمتر از ۱۰ دقیقه سرمایه‌ی نسل‌های یک محله را صرف خرید یک شاسی‌ بلند لوکس می‌کنند.

این نقد مستقیما رو به سیاست‌گذارانی است که اجازه دادند سواری گرفتن به حسرت تبدیل شود. وقتی سیاست‌های اقتصادی به گونه‌ای رقم می‌خورد که لکسوس ۱۱۰ میلیاردی ظرفیتش در چند دقیقه پر می‌شود یعنی یک جای کار نه که تمام کار می‌لنگد.

در چنین اتمسفری تعجبی ندارد اگر پراید هم برای بخشی از جامعه حسرت شود. وقتی سقف آرزوها را آنقدر بالا می‌برید که فقط نردبان‌های طلا به آن می‌رسد یعنی اکثریت جامعه را به زیر خط رویا رانده‌اید.

ما در دو دنیای متفاوت زندگی می‌کنیم، دنیایی که در آن اعداد و روتین‌هایش هیچ شباهتی به زندگی روزمره مردم عادی ندارد. دنیایی که در آن ۱۰ دقیقه برای ما یعنی ایستادن در صف اتوبوس یا نانوایی و برای آن‌ها یعنی جابه‌جایی ۱۱۰ میلیارد تومان برای خرید یک لذت زودگذر.

عدنان کریمیان/ فعال رسانه