، یکی از اتفاقات مهمی که در نتیجه جنگ آمریکا و اسرائیل علیه جمهوری اسلامی ایران رخ داد، بحث وابستگی نظامی کشورهای حاشیه جنوبی خلیج فارس به منابع به جز ایالات متحده برای تأمین نیازهای تسلیحاتی بود.

در همین راستا گزارش هایی نشان می دهد مصر اخیراً سیستم‌های دفاع هوایی پیشرفته‌ای را به عربستان سعودی، کویت و امارات متحده عربی منتقل کرد. این اقدام به دستور مستقیم رئیس جمهور عبدالفتاح السیسی با هدف تقویت امنیت خلیج فارس انجام شد که قاهره آن را بخش جدایی‌ناپذیری از امنیت ملی خود می‌داند.

سیستم‌های مستقر شده عمدتاً واحدهای «آمون» ساخت آمریکا هستند. این سیستم‌ها با ارتقائی که رویشان انجام شده، اکنون امکان این را دارند که شش رهگیر هواپیما را به طور همزمان شلیک و با نویز و تداخل الکترونیکی مقابله کنند. برخی از کارشناسان بر این باورند استقرار این سامانه‌ها نشان‌دهنده تجدید تلاش برای ایجاد یک نیروی مشترک عربی و تقویت هماهنگی امنیتی بین اعراب در برابر تهدیدات خارجی است. برای کشورهای خلیج فارس، این یک راه حل نسبتاً سریع و ارزان در مقایسه با خرید سامانه‌های جدید غربی است که در سال‌های ۲۰۲۷-۲۰۲۸ به دست آنها می رسد. با این حال این اقدام مصر نمی تواند در تقابل با ایران تفسیر شود. زیرا قاهره نشان داده می تواند و مایل است که نقش کانال ارتباطی را ایفا کند. 

اما آیا این اقدام مصر به معنای تشکیل اتحادیه دفاعی عربی است؟ پاسخ به پرسش منفی است. زیرا تشکیل چنین اتحادیه ای صرفاً با انتقال چند تجهیزات نظامی دفاعی آغاز نمی شود. ایجاد هماهنگی های دفاعی، تهاجمی، بودجه ای و راهبردهای نظامی از جمله ملزومات ایجاد چنین اتحادیه ای است که می تواند در حالت ایده آلش به ارتش مشترک عربی منتهی شود. نکته دیگر آنکه چنین رویدادی در راستای ایده جمهوری اسلامی ایران مبنی بر شکل دهی به امنیت منطقه ای با حضور کشورهای همین محدوده جغرافیایی است.

اما مسئله انتقال برخی سامانه های نظامی مصر به کشورهای حاشیه جنوبی خلیج فارس بعد دیگری دارد که مستقیماً به ظرفیت تسلیحاتی آمریکا برمی گردد. در این رابطه وال استریت ژورنال گزارش داد ایالات متحده آنقدر مهمات در ایران استفاده کرده است که برخی از مقامات دولت به طور فزاینده‌ای معتقدند آمریکا قادر به اجرای کامل برنامه‌های احتمالی خود برای دفاع از تایوان در برابر تهاجم چین در صورت وقوع آن در آینده نزدیک نخواهد بود.

به گفته مقامات آمریکایی، ایالات متحده از آغاز جنگ با ایران بیش از ۱۰۰۰ موشک دوربرد تاماهاک و ۱۵۰۰ تا ۲۰۰۰ موشک دفاع هوایی بحرانی، از جمله موشک‌های رهگیر تاد، پاتریوت و استاندارد، شلیک کرده است. مقامات تأکید کردند تکمیل مجدد ذخایر می‌تواند تا شش سال طول بکشد. این فقط مسئله زرادخانه های آمریکا نیست. این کشور بنا به توافقاتی که با کشورهای دنیا از جمله کشورهای عربی خاورمیانه دارد باید برای آنها نیز سلاح و تجهیزات آماده کند. بنابراین تمام پتانسیل آمریکا صرف تأمین نیازهای خودش نخواهد شد و همین موضوع می تواند روند پر کردن ذخایری که در نتیجه جنگ با ایران خالی شدند، را بیشتر از ارزیابی اولیه کند. 

براین اساس ترامپ با تمدید آتش بس لبنان برای سه هفته دیگر و ادامه دادن وضعیت عدم درگیری نظامی با ایران، در واقع به خودش فرصت داده تا بررسی ها در خصوص توانمندی های نظامی، امکان تأمین نیازهای متحدانش و تغییراتی ژئوپلتیکی دنیا تکمیل شود. او به خوبی می داند ورود دوباره به جنگ با جمهوری اسلامی ایران این بار فشار شدیدتری به اقتصاد دنیا و زرادخانه های آمریکا وارد می کند. آنها در بهترین حالت خود وارد جنگ با ایران شدند و پس از چهل روز بدون آنکه به اهدافشان دست یابند، پیشنهاد آتش بس دادند. از این رو حتی کش دادن آتش بس به دو ماه هم اثری در ارتقا توانمندی آمریکا ندارد و لذا ترامپ باید به زودی تصمیم نهایی برای پایان دادن به این شرایط که هزینه های آمادگی نظامی این کشور را هم بالا برده، بگیرد.