، یوسف پزشکیان در یادداشتی تلگرامی روز بیست و پنجم جنگ را این گونه توصیف کرد:

سه‌شنبه ۴ فروردین روز بیست‌وپنجم جنگ 

 سلام دوستان

امروز خانه ماندم و جایی نرفتم. تلویزیون  هم نگاه نکردم. هیچ خبری ندارم که نقل کنم. بی‌خبر از دنیا. کمی در یک گروه مجازی با دوستان گفتگوی مکتوب داشتیم. کمی سودوکو حل کردم. کمی استراحت کردم.

گویا در برخی صفحات مجازی شایعه کرده‌اند که «یوسف پزشکیان به پدرش فشار آورده که استعفا بدهد ولی سپاه اجازه نمی‌دهد». صفحات دیگری هم روز قبل‌تر مطالبی شبیه این منتشر کرده‌ بودند.  دو تا نکته می‌خوام بگم که تصویر شرایط در ذهن دوستان واضح بشه:

۱- من در بیست و پنج روز جنگ فقط یک بار پدر را دیده‌ام. بنابراین هرچیزی که درباره فشار من روی رئیس‌جمهور مطرح می‌شود، اساسا بی‌معنی است.

۲- من هم مثل بقیه مردم اخبار را از رسانه‌ها پیگیری می‌کنم. اطلاعی از اخبار محرمانه و پشت پرده ندارم.

۳- اطلاعات و اخبار محرمانه به هیچ درد من نمی‌خورد بنابراین جذابیتی هم برای من ندارد. 

 می‌خوام کمی بلند بلند فکر کنم. فکر می‌کنین الان خبرهای محرمانه کشور چه هستند؟

۱- محل شخصیت‌ها

۲- محل موشک‌ها و پهپادها

۳- مقدار و تعداد موشک‌ها

دیگه چی؟ مورد ۱ و ۲ به چه درد من می‌خورد؟ وقتی چیزی به درد من نمی‌خورد چرا باید کنجکاو باشم که بدانم؟ تازه اگر هم به من می‌گفتند ده دقیقه هم در خاطرم نمی‌ماند.

من گاهی یک آدرس را ۵ بار می‌روم بار ششم باز هم مجبور می‌شوم آدرس را سوال کنم. اما مورد سوم را دوست دارم بدانم. چرا؟ چون فکر می‌کنم سرنوشت جنگ به این بستگی دارد که ما تا چه مدت می‌توانیم موشک شلیک کنیم.

خب این‌ اطلاعات را چگونه می‌توان پیدا کرد؟ من بدون اینکه از تعداد موشک‌ها اطلاع داشته باشم، با کنار هم گذاشتن صحبت‌های فرماندهان نظامی و بیانیه رهبری و اخبار حملات ایران به اسرائیل و ... متوجه می‌شوم که «بخش نظامی ما هیچ نگرانی از طولانی شدن جنگ ندارند». یعنی آنقدر موشک داریم که بتوانیم ماه‌ها با همین روند بجنگیم. خب همینقدر کفایت می‌کند. چیز بیشتری به دردم نمی‌خورد.

 بقیه چیزهایی که بعضی‌ها خیال می‌کنند محرمانه است، تاریخ محرمانگی دارد. مثلا اینکه آقای ذوالقدر قرار است بشوند دبیر شورای عالی امنیت ملی، ممکن است دو روز محرمانه باشد. بعد اعلام می‌کنند و همه می‌فهمند. زودتر فهمیدن این اخبار چه فایده یا سودی دارد؟ هیچ! فقط برای بعضی‌ها حس مهم بودن می‌دهد. خیال می‌کنند که آدم مهمی هستند چون چیزی را می‌دانند که دیگران نمی‌دانند.

دانستن چیزی که دیگران نمی‌دانند تنها زمانی ارزش دارد که این دانایی به درد بخورد. و اغلب آن‌چیزی که خیال می‌کنند محرمانه است به هیچ دردی نمی‌خورد.

حضرت علی علیه السلام در خطبه ۱۹۳ در وصف متقین می‌گوید که «متقین گوش‌هایشان را وقف شنیدن و آموختن علمی می‌کنند که برایشان نفعی داشته باشد».وَ وَقَفُوا أَسْمَاعَهُمْ عَلَی الْعِلْمِ النَّافِعِ لَهُمْیعنی آموختن و دانستن چیزی که به درد نمی‌خورد کار عبث و اتفاقا ناپسند است.

خدا به همه ما توفیق دهد که عمرمان را صرف آموختن چیزی کنیم که به رشد و تعالی ما بیانجامد و حال‌مان را بهتر کند.