، اسماعیلی قوچانی با اشاره به فرایند شکل‌گیری این اثر ارزشمند اظهار کرد: نگارش این قرآن از عید غدیر سال ۱۳۸۸ آغاز و در عید غدیر سال ۱۳۹۵ به پایان رسیده است. اجرای پروژه حدود هفت سال به‌صورت مستمر و شبانه‌روزی ادامه داشت و با همکاری بیش از ۱۲۰ هنرمند در زمینه‌های کتابت، تذهیب، طراحی، سازه و آماده‌سازی متریال انجام شد.

وی افزود: این قرآن هم‌اکنون در منزل او نگهداری می‌شود و نبود فضای استاندارد یکی از دغدغه‌های جدی است. چنین اثری نیازمند محیطی تخصصی با سازه مناسب و شرایط ویژه نگهداری است تا از آسیب‌های احتمالی در امان بماند.

کاتب بزرگ‌ترین قرآن دست‌نویس جهان با بیان اینکه تاکنون بارها موضوع انتقال قرآن به یک مرکز رسمی فرهنگی را پیگیری کرده اما پاسخی روشن از مسئولان دریافت نکرده است، گفت: هدف ما فروش اثر نیست، بلکه تنها خواهان ایجاد مکانی فرهنگی ـ مذهبی برای حفاظت و نمایش عمومی آن هستیم تا مردم ایران نیز بتوانند از نزدیک شاهد این دستاورد معنوی و هنری باشند.

اسماعیلی قوچانی با انتقاد از بی‌پاسخ ماندن نامه‌نگاری‌ها با برخی نهادهای فرهنگی تصریح کرد: مسئولان باید نسبت به آثار ملی و دینی کشور حساسیت بیشتری داشته باشند و در حفظ آن‌ها اقدام جدی انجام دهند.

کاتب بزرگ‌ترین قرآن جهان همچنین از وجود متقاضیان خارجی برای خرید این اثر خبر داد و گفت: حاضر نیستم این قرآن از کشور خارج شود؛ ترجیح می‌دهم این اثر در ایران باقی مانده و با حمایت مناسب، به‌عنوان نماد افتخار فرهنگی و مذهبی کشور حفظ گردد.

او در بخش دیگری از سخنان خود به هزینه‌های بالای اجرای طرح اشاره کرد و افزود: در طول هفت سال نگارش، هزینه‌های زیادی برای تهیه طلا، رنگ و پارچه صرف شده است، اما ارزش معنوی و هنری این اثر بسیار فراتر از هزینه‌های مالی است.

به گفته اسماعیلی قوچانی، این قرآن بر روی پارچه‌ای خاص و مقاوم کتابت شده و به شیوه‌ای طراحی شده است که در برابر تا شدن و جابه‌جایی آسیب نبیند. با این حال، برای حفظ طولانی‌مدت آن باید فضای نگهداری تخصصی ایجاد شود.

وی ضمن تأکید بر اهمیت صیانت از این اثر، اظهار کرد: این قرآن حاصل سال‌ها تجربه و تلاش معنوی است و باید به‌عنوان میراث فرهنگی و دینی کشور مورد توجه ویژه قرار گیرد.

کاتب بزرگ‌ترین قرآن جهان در پایان با اشاره به فعالیت‌های دیگر خود گفت: تاکنون بیش از ۴۰ عنوان کتاب تألیف کرده‌ام و در حوزه خوشنویسی و طراحی آثار هنری نیز فعالیت گسترده‌ای داشته‌ام. اکنون انتظار دارم مسئولان فرهنگی کشور هرچه سریع‌تر تکلیف این اثر را مشخص و زمینه نگهداری و نمایش شایسته آن را فراهم کنند تا این میراث ارزشمند برای آیندگان حفظ شود.