، نشست پرسش و پاسخ فیلم جهان مبهم هاتف به عنوان نخستین نشست روز یازدهم جشنواره ملی فیلم فجر، با حضور مجید رستگار کارگردان، امیر مهریزدان تهیه‌کننده، محمدرضا مظاهری و امید میرزایی بازیگران فیلم و با اجرای حمیدرضا مدقق در سالن ۱۲ پردیس سینمایی ملت برگزار شد.

مجید رستگار در ابتدای این نشست درباره شکل‌گیری فیلم گفت: ایده اولیه «جهان مبهم هاتف» حدود سه سال پیش شکل گرفت. بعد از آن پژوهش‌ها را آغاز کردیم و دیدیم قصه‌های متعددی برای پرداختن وجود دارد. این فیلم یک سیر زندگی دارد که از نوجوانی شروع می‌شود و تا جوانی ادامه پیدا می‌کند.

وی افزود: به دنبال سوژه‌ای بودیم که بتوان از دل آن مفهوم رفاقت را بیرون کشید و در عین حال ریتم مناسبی در یک ساعت و نیم حفظ شود که کار ساده‌ای نبود. بخشی از اتفاقات فیلم واقعی است، اما برای دراماتیزه شدن، قصه‌های دیگری نیز به آن اضافه شد.

امیر مهریزدان تهیه‌کننده فیلم نیز با اشاره به دغدغه‌های تولید این اثر گفت: ما نسبت به افق آینده سینما دغدغه داشتیم و سراغ جوانانی رفتیم که کارهای بزرگی انجام داده بودند. با دوستانی که روی تاریخ شفاهی جوانان نخبه کار می‌کردند مشورت گرفتیم و از میان این روایت‌ها، این داستان برای ما جذاب‌تر بود.

وی تأکید کرد: می‌دانستیم سوژه‌ای رو به آینده داریم، اما برای سینمایی شدن آن باید قصه‌ای جذاب و قابل روایت طراحی می‌شد.

محمدرضا مظاهری، یکی از بازیگران فیلم، درباره نقش خود بیان کرد: روند داستان به‌گونه‌ای است که نادیده گرفته شدن شخصیت اصلی توسط دوستانش، به مسیری منتهی می‌شود که شخصیت او را شکل می‌دهد.

رستگار در ادامه درباره فیلمنامه توضیح داد: گروه نویسندگان ما بسیار جوان بودند و به عنوان کار اول، ادعای بزرگی نداشتیم، اما تلاش کردیم اثر قابل قبولی ارائه دهیم.

وی درباره انتخاب بازیگران نیز گفت: از حدود ۴۵۰ نفر تست بازیگری گرفتیم و به تئاترها سر زدیم. یکی از وظایف مهم فیلمساز معرفی بازیگران جدید به سینماست و ما سعی کردیم خون تازه‌ای به بدنه بازیگری تزریق کنیم.

این کارگردان افزود: اعتماد به بازیگر در فیلم اول کار ساده‌ای نیست، ضمن اینکه بسیاری از بازیگران به دلیل فعالیت در شبکه نمایش خانگی، هم‌زمان درگیر پروژه‌های دیگر هستند.

رستگار درباره تغییر مسیر سوژه فیلم توضیح داد: به دلیل برخی چالش‌های سانسور، تصمیم گرفتیم از فضای شرکت‌های دانش‌بنیان فاصله بگیریم و به شرکت‌های خصوصی نزدیک شویم. برای رسیدن به درام جذاب، کمی از واقعیت فاصله گرفتیم و به شخصیت‌ها فراز و فرود دادیم.

مهریزدان درباره لوکیشن فیلم گفت: لوکیشن اصلی ما یک نیروگاه خارج از تهران بود که به دلیل شرایط خاص، فرایند تولید را طولانی‌تر و تمرکز گروه را دشوار می‌کرد.

رستگار نیز در این باره اظهار کرد: نیروگاه‌های برق کشور از نظر امنیتی سطح یک هستند و محدودیت‌هایی برای فیلم‌برداری داشتیم؛ از جمله اینکه اجازه تصویربرداری هوایی نداشتیم.

وی در پایان با اشاره به مفهوم امید در فیلم گفت: شخصیت‌ها پس از شکست، دوباره از صفر شروع می‌کنند و ناامید نمی‌شوند. به نظرم اوج فیلم همین شروع دوباره است.

رستگار همچنین از رضا کیانیان و لیلا زارع قدردانی کرد و گفت: بدون هیچ بحث مالی با من همکاری کردند و حتی لیلا زارع بیش از زمان قراردادش در پروژه حضور داشت.