،  به‌طور میانگین، مصرف دیتا در کشور هر سال بین ۳۰ تا ۶۰ درصد رشد کرده است. این به معنی نیاز به ده‌ها هزار سایت جدید، ارتقای تجهیزات، توسعه هسته شبکه و افزایش ظرفیت لینک‌ها است. اما تعرفه‌ها آنقدر ثابت ماندند که توسعه شبکه تقریباً با نیمی از سرعت لازم پیش رفت.

این روند پیامدهایی دارد که آینده اینترنت کشور را تهدید می‌کند:

۱. توقف جهش به نسل‌های بالاتر فناوری

ورود به شبکه‌های نو مثل 5G به سرمایه‌گذاری عظیم نیاز دارد. اگر تعرفه‌ها واقعی نشوند، 5G بیشتر یک «عنوان روی کاغذ» می‌ماند تا یک فناوری در دست مردم.

۲. کند شدن سرعت اینترنت و عدم پاسخ‌گویی به افزایش مصرف

کاربران امروز ویدئو با کیفیت HD و 4K مصرف می‌کنند؛ بازی آنلاین، آموزش مجازی و خدمات بانکی همه به پهنای باند بالا نیاز دارند. اما شبکه‌ای که منابعش کافی نیست، نمی‌تواند این نیاز را پاسخ دهد.

۳. افزایش قطعی‌ها و ناپایداری شبکه

وقتی تجهیزات قدیمی می‌شوند اما امکان نوسازی وجود ندارد، برد شبکه کاهش یافته و قطعی‌ها بیشتر می‌شود.

۴. بزرگ شدن شکاف دیجیتال

شهرهای کوچک و مناطق کم‌جمعیت اولین مکان‌هایی هستند که توسعه در آن‌ها متوقف می‌شود؛ چون هزینه نگهداشت چند برابر درآمد است.

۵. خطر عقب‌ماندن از منطقه

کشورهایی که ARPU منطقی دارند، شبکه‌های سریع‌تر و پایدارتر ارائه می‌دهند. اگر این شکاف ادامه پیدا کند، فاصله ایران با سطح جهانی بیشتر می‌شود.

در چنین شرایطی، تعدیل تعرفه‌ها «فشار بر مردم» نیست؛

بلکه اقدام ضروری برای جلوگیری از افت کیفیت، توقف توسعه و از دست رفتن زیرساخت‌های ملی است.

این تصمیم اگر امروز اتخاذ نمی‌شد و نفسی تازه در حنجره ارتباطی کشور دمیده نمی‌شد، فردا می‌بایست چند برابر هزینه می‌کردیم تا فقط شبکه به وضعیت فعلی بازگردد؛ چه برسد به توسعه.