، روز شعر و ادب فارسی فرصتی است برای یادآوری و پاسداشت یکی از برجسته‌ترین شاعران معاصر ایران، محمدحسین بهجت تبریزی، مشهور به شهریار. 

شاعری که با غزل‌های عاشقانه و حماسی خود، پلی میان سنت و نوگرایی در ادبیات فارسی ایجاد کرد و تأثیر ماندگاری بر فرهنگ و ادبیات ایران گذاشت. سالروز درگذشت او نه تنها یاد او را زنده نگه می‌دارد، بلکه یادآور اهمیت شعر در هویت و زندگی ایرانیان است.

شهریار؛ پلی میان سنت و نوگرایی

معصومه مرادی مدرس دانشگاه هنر شیراز،  در گفتگوی اختصاصی با خبرنگار خبرگزاری موج از فارس، اظهار داشت: شهریار بیش از همه با غزل شناخته می‌شود، اما توانایی سرودن شعر نیمایی و نو را نیز داشت و همین ویژگی او را به پلی میان شعر کلاسیک و نو تبدیل کرده است.

وی افزود: شهریار در آثارش احساسات عاشقانه، مهر وطن و شور دینی و حماسی را با زبانی ساده و شاعرانه منتقل می‌کرد و تأثیر بسزایی بر ادبیات ایران در دهه‌های اول انقلاب داشت که به پاس حضور پرشور او، سالروز درگذشتش به نام روز شعر و ادب فارسی نام‌گذاری شد.

شعر، ستون فرهنگ ایرانی

مرادی درباره جایگاه شعر در فرهنگ ایرانی گفت: فرهنگ ایران را نمی‌توان بدون شعر تصور کرد. شعر از نخستین روزهای تمدن ایرانی همراه زندگی مردم بوده است؛ از لالایی‌های مادران و ترانه‌های عامیانه گرفته تا شاهکارهای رسمی ادبیات کلاسیک. ایران در جهان بیش از هر چیز با شعر شناخته می‌شود و قله‌های ادبیات ما همگی شاعر هستند؛ از فردوسی بزرگ تا نظامی، حافظ و سعدی...  .

این استاد دانشگاه ادامه داد: اثرگذاری شعر فارسی در سطح جهانی نیز چشمگیر است. آثار خیام، مولانا، حافظ و سعدی بارها به زبان‌های دیگر ترجمه شده و ردپای آن‌ها در هنر و فرهنگ‌های مختلف دیده می‌شود. شعر تنها در ادبیات حضور ندارد، بلکه در فرش، معماری، خوشنویسی، نگارگری و مینیاتور هم جریان دارد و جزو بخش‌های جدایی‌ناپذیر فرهنگ ایرانی است.

جایگاه شعر در نسل امروز

وی تصریح کرد: با وجود تغییر ذائقه نسل جوان و گسترش رسانه‌های نوین، شعر همچنان زنده است. شعر جوشش درونی انسان، رستاخیز کلام و بالاترین سطح هنر در زبان است. همین ویژگی سبب می‌شود که حتی با وجود بازی‌های دیجیتال، پویانمایی، انیمیشن و سینما، شعر همچنان حضوری ماندگار داشته باشد.

این استاد دانشگاه افزود: در عرصه‌های هویتی و معرفتی همچون ادبیات آیینی، ادبیات پایداری و شعر حماسی، شعر هنوز جایگاه خود را حفظ کرده است. بطوریکه جامعه ایران در جریان‌های اخیر بار دیگر به اشعار فردوسی و شاهنامه بازگشته و این نشان می‌دهد نسل نوین هم پیوند خود را با شعر حفظ کرده است.

مرادی در پایان خاطرنشان کرد: با وجود گذشت هزار سال از زمان سرایش شاهنامه و تغییرات زبانی، کودکان و نوجوانان هنوز به این اثر علاقه دارند. این امر نشان می‌دهد شعر نه تنها یک میراث ادبی، بلکه بخش مهمی از هویت فرهنگی و عاطفی ایرانیان است و ارزشمندی آن در تمام نسل‌ها حفظ شده است.

سخن بی تو مگر جای شنیدن دارد؟!

نفسم بی تو کجا نای دمیدن دارد؟!

علت کوری یعقوب نبی معلوم است!

شهر بی یار مگر ارزش دیدن دارد؟

روز شعر و ادب فارسی بهانه‌ای است برای بازاندیشی در این حقیقت که شعر، بخش جدایی‌ناپذیر از فرهنگ و زندگی ایرانیان است. میراثی که از شهریار و دیگر شاعران بزرگ به ما رسیده، همچنان الهام‌بخش است و نشان می‌دهد که ایران را نمی‌توان از شعر جدا کرد.

گفتنی ست؛ سید محمدحسین بهجت تبریزی متخلص به شهریار از شعرای مشهور و اهل ادب است که اشعار زیبایی را به زبان فارسی سروده است و یکی از این اشعار معروف در مدح حضرت علی ( ع ) و شعر معروف «علی ای همای رحمت» بود.

وی به جز اشعاری که به فارسی سروده به درخواست مادرش اشعار ترکی زیبایی را سرود و شاهکار ادبیات آذربایجان بنام «حیدربابایه سلام» را بین سال های ۱۳۲۹  تا ۱۳۳۰ خلق کرد.

برخلاف بسیاری از شاعران کلاسیک که قرن‌ها از زندگی‌شان گذشته، شهریار در دوره معاصر زندگی کرد (۱۲۸۵–۱۳۶۷) و مردم او را از نزدیک می‌شناختند. شعرهای اجتماعی، عاشقانه و مذهبی او هم در میان مردم کوچه و بازار نفوذ زیادی پیدا کرد.

روز بیست و هفتم شهریور ماه، سالروز درگذشت شهریار، شاعر ایرانی، با تصویب شورای عالی انقلاب فرهنگی، روز ملی شعر و ادب پارسی، نامیده شده است.