، قطعا نسل های دهه هفتاد و هشتاد یادشان نمی آید اما در ناخودآگاه ذهن اکثر دهه شصتی ها و دهه های قبل صدای انفجار، دود آتش، نگرانی و استرس نقش بسته است و این روزها که دشمن متجاوز با کمال وقاحت قصد آسیب رساندن به مرز و بوممان را دارد، بازهم آن خاطره ها در حال زنده شدن است.

دهه شصتی های کودک که روزی آغوش پدران و مادرانشان جای امن پیدا می کردند زیر صدای آژیر قرمز، حالا خودشان در میان سالی مأمن فرزندانشان هستند و با هر ترفندی می خواهند ذهن کودکانه فرزندانشان فضای تاریک جنگ را ثبت و ضبط نکند.

واقعیت تلخ این است که دشمن متجاوز به کشورمان و استانمان حمله کرده است، واقعیت تلخ این است که همه نگران هستیم، واقعیت تلخ این است که دل به تجربه های گذشته قصد به حداقل رساندن آسیب های احتمالی داریم، اما...

اطمینان شیرین است که ما کردیم ، کرد کرمانشاه، ما ایرانی هستیم، ایرانی غیور که پای ناموسمان، کشورمان، خاکمان با هیچکس شوخی نداریم، 

اطمینان شیرین است که داریم زندگی می کنیم، شهرمان زنده است، مردمانمان پیاده و یا سواره از خیابان های و کوچه های کرمانشاه عزیزمان می گذریم و دلمان به بودنش، همیشه بودنش استوار است.

اطمینان شیرین است که دستمان به هم وطن و همشهریان گرم است که در عین خطر، درب و دل مهربان و بی ریا بغل دستمان است...

و حالا هوشیاریم، هوشیاریم که چشم و گوش نامحرم به اسم واژه های تصنعی گولمان نزند.

هوشیاریم که کسی به اسم اطلاع رسانی، به دروغ و شایعه ته دلمان را خالی نکند و تنمان را بیخود نلرزاند.

ما خودی را از غیرخودی و بیخودی می شناسیم، این را سالهاست که ثابت کرده ایم و با چشمان باز زندگی می کنیم، زندگی در کرمانشاه جریان دارد.... دشمن خیال خام نکند....

ما مردم کرمانشاه خیلی وقت است که تکلیف و حسابمان را برای آب و خاک اجدادیمان روشن کرده ایم، سالهاست که خون داده و خون می دهیم که ستون های بیستون و تاق های تاق بستان استوار بماند و حالا دیگر نوبت مسئولان استانی است که تمام قد پای اعتماد این غیور مردان و شیرزنانش بایستند، مایحتاج فراهم کنند، امنیت ساز باشند، نظارت کنند و مأمن استواری برای آلام این روزها باشند، تا شریان اصلی زندگی و زنده بودن شهر و استانمان خدایی ناکرده قطع نشود...