، میدان شهدای تبریز، از صبح پنجشنبه سوم خرداد ماه مملو از جمعیتی است که برای دومین بار، جهت شرکت در مراسم تشییع شهدای سانحه بالگرد حامل رئیس و تعدادی از همراهان به تبریز آمده‌اند که بی‌قراری، چشمان اشک‌بار و همدلی و مهربانی، نقطه اشتراک همه آنان است. 

شهادت دو اعتبار تبریز، اتحاد و همدلی میان مردم را به نمایش گذاشته و ازدحام شدید هم سبب نشده است تا کسی تندی کند و همه خواهرانه و برادرانه پشت هم ایستاده‌اند و راه را به سختی برای ریش‌سفیدان، خانواده‌های شهدا و جانبازان باز می‌کنند. شاید این رویداد، پس از رحلت بنیانگذار کبیر انقلاب و دو تن از ائمه جمعه در تبریز، سومین تشییع پرشکوه تاریخ معاصر این شهر باشد.

تصویر امام جمعه‌ی تکرارنشدنی تبریز در دست اکثر قریب به اتفاق مردم مشاهده می‌شود، یکی تصویر را با اشک چشمانش غسل می‌دهد و دیگری آن را محکم به سینه‌اش چسبانده، نیازی به مصاحبه و صحبت زیادی نیست، به هر طرف که نگاه می‌کنی، همه از مردم‌داری آل هاشم و جوانی استانداری حرف می‌زنند که با افکاری جدید و سنت‌شکنی آمده بودند، آذربایجان را به اوج ببرند.

 از همان چای‌فروش گم‌نام کف بازار و افسران ارشد ارتش و سپاه و مادر شهید و دانشجوی ساده بگیرید تا برادران و خواهران اهل سنت در کردستان، همه برای بدرقه امام جمعه آمده‌اند، امامی که، شب و روز نمی‌شناخت و کل روزهای تعطیل و مناسبت‌ها را به عشق خدمت به مردم، دور از خانواده و در میان مردم و مناطق عملیاتی، سر کرده بود. مرد روزهای داغ خوزستان و کوه‌های سرد کردستان.

هر لحظه به تعداد جمعیتی که روانه میدان شهدای تبریز هستند، افزوده می‌شود و پدری که قامتش در حسرت از دست دادن فرزند، خم شده، به هنگام احترام نظامی به محضر پاک شهدا، بلند می‌شود و جمعیتی میلیونی حاضر در محل تشییع همه احترام نظامی را به جا آورده‌اند.

هیات‌های مذهبی و حسینی تبریز، همگی حق مطلب را با نوای" ای شه مظلوم، حسین وای وای" ادا کرده و از زبان آقا سید محمد تقی، مویه می‌کنند. تعدادی از مسئولان کشوری و لشکری نمایندگان مردم آذربایجان شرقی در مجلس خبرگان رهبری و ائمه جمعه در معیت پدر و فرزند شهید آیت الله آل هاشم قرار دارند و هر بار یکی از آن‌ها دست بر روی شانه‌های نحیف پدر گذاشته و او را تسلی می‌دهند.

هق هق گریه‌های جمعیت و آقا سید محمد تقی آل هاشم با اشاره حجت‌الاسلام والمسلمین عباس محمدحسنی، رئیس سازمان عقیدتی سیاسی ارتش جمهوری اسلامی ایران به نوحه حضرت علی اکبر و ذکر مصیبت اباعبدالله هنگام رسیدن بر سر پیکر مطهر آن حضرت، تبدیل به شیون و ناله می‌شود؛ انگار کسی تحمل دیدن اشک‌های پدر را ندارد. مردم با خود زمزمه می‌کنند امسال ماه محرم چهل، پنجاه روز زودتر به آذربایجان رسید و ما تا ابد داغدار از دست دادن چنین مسئولانی هستیم.