زمینه شب هفتم محرم (۲۴ محرم ۱۴۰۰)

یه عده علی رو دیدن

حسن رو دیدن حسین و دیدن

رفتن و رفتن تو ظلمت شب ترسیدن

یه عده کسی رو ندیدن

کرب و بلا رو فقط شنیدن

موندن و موندن پای ولایت جنگیدن

ما ثابت کردیم که اهل کوفه نیستیم علی تنها بمونه

ما مرده مردیم محاله که برگردیم عوض شده زمونه

اگه من بودم کربلا سپر اصغر میشدم

تو نماز ظهرت حسین پیش تو پرپر میشدم

یه عده غدیرو دیدن

تو روز روشن امیر و دیدن

واضح و روشن حق علی رو نفهمیدن

یه عده غدیرو ندیدن

قصه غدیر و فقط شنیدن

هزار سال بعد حرف حسین و فهمیدن

ما صاحب داریم مگه میشه دوباره علی تنها بمونه

ما بیعت کردیم با مکتبی که ریشش تو دل آسمونه

دعا کن یا صاحب زمان منی که زندم با حسین

تو رکابت باشم آقا با یه سربند یا حسین

سلامم به مولا ابوالفضل

به نور دل دیده آل طه ابوالفضل

به شیر و به شمشیر سردار خیبر شکن

ماه شب های دنیا و عقبی ابوالفضل

همان کس که بن بست موسی گشوده شده

با توسل به نامش و زد دل به یم با توکل به نامش

به لبهای عیسی دم‌ جان فضایش

شکوفته ست چون گل به نامش

شده تلخی داغ ها مان به نامش

چو نوح نبی زد به دریا و طوفان

نموده ست کشتی تحمل به نامش

قناعت گرفته ست رنگ تجمل به نامش

تسلسل اگر باطل است این که بعدش حسین است

پس وجه خوب تسلسل به نامش

میوفتد میان ستم ترس و هول و تخلخل به نامش

فتاده ست در بین اردوی دشمن تزلزل به نامش

تکامل به نامش گمانم که بعد از علی گشته دولدول به نامش

ابوالفضل گر ابن ام‌ البنین مادرش هست زهرا ابوالفضل