، کارشناس نسخ خطی مدیریت مخطوطات آستان قدس رضوی، گفت: این نسخه دیوان کبیر مولانا متعلق به حدود سال‌های ۷۲۰ تا ۷۶۰ هجری قمری است و قدیمی‌ترین نسخه دیوان مولانا موجود در ایران به شمار می‌آید.

سید امیرمنصوری ادامه داد: همچنین این نسخه از جمله نسخه‌هایی است که در آناتولی (ترکیه امروزی) کتابت و وارد ایران شده و بعدها توسط میرزا رضاخان نائینی یکی از بزرگ‌ترین واقفان آثار ادبی، وقف کتابخانه حرم مطهر رضوی شده است. 

منصوری گفت: در مجموع ۲۳۴ اثر خطی از آثار مولانا در کتابخانه آستان قدس رضوی وجود دارد که از این تعداد می‌توان از ۱۱۲ نسخه با محوریت مثنوی مولانا و ۱۲ نسخه نیز مربوط به دیوان کبیر مولانا نام برد. 

وی با اشاره به کانون‌های کتابت دیوان مولانا افزود: آثار مولانا ابتدا در آناتولی کتابت شده است، در این میان، نخستین نسخه خطی مولانا که در ایران کتابت شده، مربوط به نسخه‌ای در سال ۷۷۴ هجری قمری در شیراز، یعنی نزدیک به ۱۰۰ سال پس از درگذشت مولاناست. 

این کارشناس نسخ خطی بیان کرد: در پژوهش‌های تطبیقی‌ام که با محوریت گردآوری ۸۶ نسخه از دیوان کبیر مولانا انجام شد، متوجه شدم کهن‌ترین نسخه دیوان کبیر مولانا موجود در گنجینه رضوی، از جمله نسخه‌های اساس دیوان مولاناست. 

منصوری با تأکید بر لزوم انجام مطالعات و پژوهش‌های تطبیقی بر روی چنین آثار خطی موجود در کتابخانه رضوی و داشته‌های سایر کتابخانه‌ها ادامه داد: امروزه حدود ۵۰۰ نسخه خطی از دیوان کبیر مولانا در جهان وجود دارد که ۴۳ درصد از این آثار، متعلق به ایران و ۳۱ درصد نیز متعلق به ترکیه است.

کهن‌ترین نسخه خطی دیوان کبیر مولانای کشور که از آن در کتابخانه مرکزی سازمان کتابخانه‌ها، موزه‌ها و مرکز اسناد آستان قدس رضوی نگهداری می‌شود، به خط نسخ ۲۷ سطری، در ۳۴۷ برگ کتابت و در مردادماه ۱۳۱۱، وقف این آستان مقدس شده است.