در دومین مناظره انتخاباتی شاهد بودیم که یکی از نامزدها در مورد عدم رعایت حقوق اقلیت ها سخن گفت که عملا نوع صحبت ایشان نوعی تحریک و تهییج اقوام به شمار می رفت. در مورد دلیل این گونه اظهارات باید گفت در برخی از مسئولین سیاسی تفکری وجود دارد که تلاش دارند از هر نوع وسیله و ابزاری برای جلوه گر استفاده کنند و مساله سازی کنند. وقتی مساله را شخصی خود ایجاد کنند مدیریت و روش رفع و رجوع آن نیز با او خواهد بود.

بر این اساس وقتی نامزدی حرف از عدم رعایت عدالت در اقوام و اقلیت ها می کند نوعی اقرار نیز هست که در دولت کنونی نیز این مساله نادیده گرفته شده است.

نکته این است که این استفاده های ابزاری تنها محدود به به اقوام و اقلیت ها نیست بلکه اسم افرادی که در حال حاضر آزادی مورد نظرش را ندارد و همه اقشار جامعه هم موافق آن نیستن و یا هنرمندی که موافق و مخالفانی دارد نیز مصداق این موضوع به شمار می رود.

استفاده ابزاری از این موارد برای جمع کردن رای می تواند به دو قطبی کردن جامعه منجر شود که بدون شک امنیت را نیز خدشه دار می کند. لذا بدون شک طرح این قبیل موضوعات موجب تاثیر بر تعداد رای چه به صورت ریزش و چه به صورت خیزش خواهد شد. چنانکه در مناظرات سال ۸۸ نیز موضوعاتی بیان شد که اگرچه بر تعداد آرا موثر بود اما با واکنش منفی مردم نیز روبرو شد. لذا نباید با احساسات عمومی بازی کرد.

در شرایطی که طبق مصوبه شورای عالی امنیت ملی نباید برخی مسائل طرح و یا نام برخی افراد برده شود اینکه مجری قانون و یا فردی که مترصد رسیدن به بالاترین پست اجرایی کشور است از این قاعده عدول کند کمک به ناآرامی ها خواهد بود.

با این حال در مناظرات انتخاباتی باید رفتارها و کنش های افراد حتی رفتارهای خصوص شخص نامزد و نه خانواده وی برای مردم روشن شود و اگر نقطه ابهام آمیز به طور مثال در مدرک تحصیلی فرد، اعتقادات و عملکرد او وجود دارد با دلیل و برهان عنوان گردد.

در این رابطه مرز بین تنویر و تحقیر روشن است. اینکه نامزدی به رقیب خود بگوید شما در زمان مذاکرات هسته ای کجا بودید و یا چه اطلاعاتی در این باره دارید، تنویر افکار عمومی نیست بلکه تخریب و تحقیر است که باید مورد توجه نامزدهای ریاست جمهوری و مردم قرار گیرد.