، با فرا رسیدن ماه محرم، عطر غربت و شب‌های ماتم بار دیگر در کوی و برزن پیچیده است. بیرق‌های عزا افراشته شده و فریاد «حی‌علی‌العزا» در حجم دل‌های مشتاقان می‌پیچد. تاسوعا و عاشورایی دیگر فرا رسیده تا زمین و آسمان، یک‌صدا اشک بریزند و میراثدار سوگ نینوا باشند.

محرم، ماه حزن بی‌پایان آل‌الله و آزادگان جهان است؛ ماهی که خون، حماسه‌ای بزرگ‌تر از شمشیر آفرید و هیبت باطل را فروکوفت. این ماه، فرصت قد علم کردن عدالت در مقابل ظلم است؛ ماهی که ذکر حسین(ع) بر زبان دوستدارانش جاری و یاد آزادگان بر لوح تاریخ جاودان می‌ماند.

محرم، روایت دلاورمردانی است که قربانی تیغ و عطش شدند اما دست از حمایت مولای خویش برنداشتند؛ حکایت کودکی شش ماهه که تیر جفا گلویش را نشانه گرفت تا مظلومیت را تا عرش الهی فریاد کند.

از رشادت فرماندهانی چون عباس، که در شب عاشورا امان‌نامه دشمن را پاره می‌کند و بانگ «هیهات منا الذله» سر می‌دهد، تا صبر زینب کبری که ایستاده بر بلندای مصیبت، بردباری را به بلندای تاریخ می‌نشاند، همگی فصلی از کتاب محرم‌اند.

در ساعات غم‌بار عصر عاشورا، چون تمام یاران به خاک افتادند، قافله‌سالار کربلا یکه‌و‌تنها در میدان ایستاد و ناله «هل من ناصر» اش همچنان پژواک وقت است. هنوز پس از قرن‌ها، امت اسلام نام حسین را فریاد می‌کنند؛ نامی که لرزه بر اندام باطل می‌اندازد و التیامی است بر جان‌های موج‌زده.

حسین(ع)، چراغ هدایت و کشتی نجات بشریت است. او برای حفاظت از اسلام و مقابله با بدعت‌ها و تحریف دین قیام کرد؛ قیامی که قرن‌هاست خاموش نشده و درس‌آموز آزادگی و ایمان است. امام حسین(ع) می‌توانست با بیعت، خود و خاندانش را از خطر برهاند اما ترجیح داد جان و عزیزانش را فدای حق کند تا حجت عدالت و حقیقت را بر همگان تمام کند.

عزاداری سنتی و پرهیز از هرگونه بدعت و تحریف، پیوندی است که امروز با عاشورا زده‌ایم. ثواب برپایی این مجالس، زدودن غبار معصیت از دل، استجابت دعا و آمرزش گناهان است؛ اگرچه سنت نیاکان ما در ساده‌زیستی و معنویت، راهنمای هیئت‌ها و عزاداران باشد. ارزانی داشتن ثواب اشک‌ها به درگذشتگان، چراغ نجاتی است برای آنان که امیدوار به رحمت‌اند.

حسین(ع) برای اصلاح امت، احیای امر به معروف و نهی از منکر، و زنده نگه‌داشتن ارزش‌های اسلام، قیامی تاریخی را رقم زد. عزاداری اصیل بر اساس معرفت، اتحاد امت و پایبندی به پاکی سنت بنا شده است؛ هر اقدام ناسازگار با شأن اهل بیت(ع)، باید کنار گذاشته شود تا نور حسین(ع) همچنان راهنمای قلوب باشد.

طبق سنت پیامبر اعظم(ص)، هر قطره اشک بر امام حسین(ع)، بنای خانه‌ای در بهشت است؛ عزاداری بر حسین(ع)، پلی به سوی رستگاری و پیوندی حقیقی با حقیقت عاشورا است. امروز، بهترین یاد و احترام به اباعبدالله الحسین(ع)، پیروی از راه او در دفاع از حق و ایستادگی برابر ستم است؛ همچنان که نام حسین، آرام‌بخش جان‌های بی‌قرار است.