، تیم ملی کشتی فرنگی ایران در مسابقات جهانی ۲۰۲۶ آستانه قزاقستان با ۱۹۲ امتیاز مقتدرانه قهرمان شد؛ اختلافی چنان زیاد که حتی اگر امتیاز تیم‌های دوم (آذربایجان با ۱۰۴ امتیاز) و سوم (ازبکستان با ۸۰ امتیاز) را با هم جمع کنیم، باز هم ایران پیشتاز است.

سایت اتحادیه جهانی کشتی با تمجید از عملکرد ایران نوشت: ایران با طلای اسماعیلی نه تنها به راحتی با ۱۹۲ امتیاز صدرنشین تیم‌ها شد، بلکه برای اولین بار در ۹ وزن از ۱۰ وزن مدال گرفت و هفت فینالیستش بیشترین تعداد فینالیست در تاریخ کشتی ایران در مسابقات جهانی بود. 

 ایران از سال ۱۹۶۱ در مسابقات جهانی فرنگی حضور یافت و در قرن گذشته (۱۹۶۱ تا ۱۹۹۹)، تنها ۵۱ حضور در مسابقات جهانی داشتند که حاصل آن فقط یک طلا، سه نقره و چهار برنز بود. تیم اغلب از دو یا سه نفر تشکیل می‌شد و انسجام لازم را نداشت. اولین طلای جهانی ایران را  فیروز علیزاده در سال ۱۹۶۹ کسب کرد.

در سال ۲۰۰۱، حسن رنگرز،  ۳۲ سال پس از اولین قهرمانی یک کشتی‌گیر ایران در جهانی، توانست قهرمان جهان شود و سپس دوران سوریان در کشتی فرنگی شروع شد.

حمید سوریان، نابغه کشتی فرنگی ایران، در شش‌دوره قهرمان جهان شد و در چهار مسابقات جهانی متوالی (۲۰۰۵ تا ۲۰۰۹) تنها طلاآور ایران بود و در سال ۲۰۱۲ اولین قهرمان المپیک فرنگی ایران شد. (در آن المپیک امید نوروزی و قاسم رضایی هم طلایی شدند)

ایران در سال ۲۰۱۴ برای اولین بار قهرمان تیمی جهان شد، اما از ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۹ دچار «فقر طلا» شد و در این مدت فقط قاسم رضایی فینالیست شد. پس از المپیک توکیو (که محمدرضا گرایی طلا گرفت)، ایران در مسابقات جهانی ۲۰۲۱ اسلو با چهار طلا و دو برنز تاریخی‌سازی کرد.

حالا تیم فرنگی ایران حتی از عملکرد طوفانی سال ۲۰۲۱ هم بهتر ظاهر شد و توانست هفت فینالیست در ۱۰ وزن داشته باشد.

ایران برای اولین بار در ۹ وزن از ۱۰ وزن مدال گرفت و هفت فینالیستش بیشترین تعداد فینالیست در تاریخ کشتی ایران در مسابقات جهانی بود. این نتیجه، یکی از بهترین عملکردهای تیمی تاریخ مسابقات جهانی مدرن محسوب می‌شود.

روسیه از سال ۱۹۹۳ تا ۲۰۲۱، ۹۸ مدال جهانی (۴۴ طلا، ۲۶ نقره و ۲۸ برنز) کسب کرده بود اما در سه سال اخیر تنها شش مدال (یک نقره و پنج برنز) گرفته و در مسابقات جهانی اخیر نیز بدون طلا ماند. این نشان‌دهنده جابه‌جایی قدرت در کشتی فرنگی جهان به سمت ایران است.