استقلال به خودش باخت!
استقلالی ها دیشب در فینال جام حذفی در برابر فولاد شکست خوردند و جام قهرمانی را از دست دادند.
به گزارش خبرگزاری موج؛ اگر مسایل مربوط به مدیریت را کنار بگذاریم و اگر بخواهیم منصفانه در مورد وضعیت باشگاه استقلال صحبت کنیم، باید تیتر وار به چند نکته اشاره کنیم:
فوتبال بازی لحظه ها و موقعیت هاست. ممکن است یک تیم در طول نود دقیقه تنها یک فرصت گلزنی بدست بیاورد و از همان تک موقعیت، سه امتیاز بازی را از آن خود کند و برعکس موقعیت های فراوانی که با بی دقتی بازیکنان منجر به باخت و یا حذف تیمی گردیده نیز فراوان دیده شده است. بی گمان هواداران فوتبال بازی دراماتیک منچستریونایتد و بایرین مونیخ در فینال لیگ قهرمانان اروپا ۱۹۹۹ را به خاطر دارند که شاگردان فرگوسن تنها در چند دقیقه جام را از آن خود کرده و به منچستر بردند.( در این دیدار علیرغم اینکه بایرن مونیخ ابتدا با گل زودهنگام باسلر پیش افتاد، اما دو گل تدی شرینگهام و اوله گنار سولشیر کافی بود تا یونایتد به دومین قهرمانی خود در لیگ قهرمانان اروپا برسد. این گل ها در حالی به ثمر رسید که بایرن مونیخ تا دقیقه ۹۱ با نتیجه ۱-۰ از منچستر یونایتد پیش بود، اما گل های یونایتدی ها در وقت های اضافه نیمه دوم، قهرمان را عوض کرد.)
استقلال تهران دیشب درحالی جامحذفی را همچون فصل گذشته تقدیم حریف کرد که در سه مسابقه اخیر خود پایین تر از حد تصور ظاهر شده بود. آبی پوشان پایتخت دو مسابقه از سه مسابقه انتهای فصل فوتبال ایران را به حریفانی چون سپاهان و فولاد واگذار کرده اند. این درحالی بود که فرهادمجیدی به هیچ عنوان نتوانست از فرصت بازی با سپاهان که تشریفاتی محسوب می شد برای فتح فینال جام حذفی استفاده نماید. آبی پوشان حتی در مقابل گل گهر نیز آنطور که از استقلال انتظار می رفت بازی نکردند.
جای تعجب است که چگونه احمد زاده کوتاه قد در محوطه هجده قدم استقلال با وجود مدافعان بلند قد سر زنی می کند، و چگونه است که در خط حمله خلاقیت و تنوع تاکتیکی وجود ندارد و حریف با پرس منطقه ای موفق می شود مهره های تاثیر گذار استقلال را از کار بیاندازد. آمار پایین گلزنی آبی پوشان بعد از هفته بیستم این موضوع را بیشتر ثابت می کند.
وضعیت مبهم دیاباته که معلوم نشد به خاطر مصدومیت بازی نمی کند یا دلایل دیگر، جذب آرمان رمضانی که بیشتر به یک کری سرخابی شبیه بود تا رفع نیاز تیم و افت محسوس مهدی قائدی که در هفته های انتهایی فصل تحت تاثیر ماندن یا ترانسفر شدن قرار گرفته و نتوانست موثر بازی کند و فقدان یک پلی میکر و بازیگردان که گره کور بازی را به نفع استقلال باز کند، همگی از مواردی است که استقلال بحران زده به لحاظ مدیریت را آزار داده و از هر دو جام دور نمود.
پر واضح بود که مجیدی برای این بازی تمرکز لازم ندارد. تعویض ها و چیدمان ها در مقایسه با تاکتیک حریف اشتباه بوده و فولاد در تمام خطوط برتری محسوس داشت و پاس های متعدد آبی پوشان رفع تکلیف به نظر می رسیده و در انتها معلوم نشد ترکیب پنالتی زن های استقلال با چه اندیشه ای چیده شده بود. آیا آبی پوشان تمرین ویژه پنالتی با توجه به اینکه مشخص بود فروزان در لحظات انتهایی بازی برای مهار پنالتی ها به میدان خواهد آمد، داشته اند.
با این اوصاف و با این ترکیب و تفکر بازی انتهای شهریور آبی پوشان در برابر الهلالِ تا بن دندان مسلح، هواداران و فوتبالدوستان ایران را نگران کرده است. فرهاد مجیدی علاوه بر جذب یک دستیار کاربلد به چند بازیکن کلیدی در هر سه منطقه بازی نیاز دارد تا بتواند با کنترل بازی، الهلال را حذف نماید.
سوال بی جواب اهالی فوتبال ایران از مجیدی اینست که چرا او براحتی اجازه جدا شدن فراز کمالوند و دیگر دستیاران خود را داده و خود را در نیمکت استقلال خلع سلاح نمود. اگر کمالوند و دیگر مربیان تعهد حضور در استقلال را داده بودند، لازم بود تا انتهای فصل به تعهد خود پایبند باشند. اما اگر حضورشان مشروط به بند یا بندهایی بوده که صرفا در فوتبال ایران رایج است، باید به شیوه مربیگری فرهاد مجیدی انتقاد کرده و نگران دستیاران آینده او بود.
با این حال بازی با الهلال یک بازی ملی محسوب شده و لازم است مدیریت استقلال نگاه ویژه ای به این مسابقه داشته باشد.
گزارش از حسن صانعی پور
ارسال نظر