، بنیاد آلفردو بینی که به افتخار تهیه‌کننده آثار پیر پائولو پازولینی تأسیس شده و با مأموریت هفتمین دوره ماتیف  ۲۰۲۶ یعنی دهکده جهانی سینما؛ پلی بین جهان‌ها، فرش قرمز کمتر و تجربه بیشتر همسو است، این جایزه را به کارگردانان این مستند اهدا کرد.

طبق خبر رسیده به ایسنا، «این جایزه به‌خاطر شجاعت سازندگان به عنوان مؤلف و روش‌های نوآورانه در تولید برای سینمایی که از تسلیم شدن در برابر قدرت صنعت سینما امتناع می‌کند و با وجود همه مشکلات به رشد خود ادامه می‌دهد، اختصاص داده شده است.

همچنین انتخاب فیلمبرداری یک مستند-پرتره که تماماً با گوشی هوشمند توسط خود ثریا طی پنج سال فیلمبرداری شده است، یادآور تصمیم پازولینی برای فیلمبرداری فیلم «Love Meetings» توسط دوربین ۱۶ میلی‌متری آریفلکس در خیابان با بیشترین آزادی حرکت ممکن است.  

در «روباه و ماه صورتی» استفاده از گوشی هوشمند قدرت دراماتیک فوق‌العاده‌ای را نشان می‌دهد. این آخرین راه چاره نیست، بلکه یک چشم ضروری است که قادر به حرکت بین بدن‌ها، تبدیل شدن به هنر، مقاومت در درون دیوارهای خانه و فرار، عبور از خطرات رفتن از ایران و تبدیل شدن به یک چشم طبیعی، بدنی در درون بدن درام است. در این اثر، مهرداد اسکویی کل میراث آموزه‌های استادش ژان روش را بیان و به‌روزرسانی می‌کند.

کار آن‌ها کاملاً مظهر موضوع MATIFF ۲۰۲۶، «مدیترانه، آینه جهان» و ابتکار «یک قطره امید» است: مدیترانه به عنوان فضایی از حافظه، هویت، مهاجرت و گفت‌وگوی بین فرهنگی. این نشان دهنده همگرایی مدل‌های فیلمسازی مستقل از همه قاره‌ها است که کیفیت را در اولویت قرار می‌دهند؛ قدرتی که قادر به جذب سرمایه‌گذاری است، در تضاد با منطقی که در آن در دسترس بودن سرمایه‌گذاری، ایده‌ها را دیکته می‌کند و فیلمسازان را مجبور به سازگاری و فدا کردن کیفیت و اصالت می‌کند.

به خاطر این روحیه سازنده و شاعرانه، که عمیقاً یادآور پازولینی است، این جایزه را به این کارگردانان اهدا می‌شود.»

«روباه و ماه صورتی» ‌ در نخستین نمایش جهانی خود در جشنواره ایدفا ۲۰۲۵، در بخش مسابقه بین‌المللی جایزه بهترین فیلم را دریافت کرد و تاکنون در ۷۰ جشنواره بین‌المللی نمایش داده شده و ۳۸ جایزه دریافت کرده است.  

از جمله جشنواره‌هایی که این مستند در آن‌ها حضور داشته به زاگرب‌داکس در کرواسی، داکویل در بلژیک، تمپو در سوئد، فول فریم در کارولینای شمالی آمریکا، دوربان آفریقای جنوبی، پریفریاس پرتغال، حقوق بشر ژنو، میلینیوم بلژیک، ژان روش فرانسه، بلداکس صربستان می‌توان اشاره کرد.

این فیلم که ساخت آن بیش از هفت سال طول کشیده، درباره یک دختر هنرمند افغانستانی (ثریا اخلاقی) است که در ایران زندگی می‌کرد و برای دیدن مادرش قصد خروج از کشور را داشت اما مجبور می‌شود به قول خودش گِیم بزند و قاچاقی از ایران خارج شود.

«روباه و ماه صورتی» یک خودنگاره از این دختر جوان است که تمام پلان‌هایش توسط خود او و با دوربین موبایل فیلمبرداری شده و در ترکیب با انیمیشنی که بر اساس نقاشی‌هایش ساخته شده، ساختاری متفاوت پیدا کرده است و در جشنواره مستند ایدفا با دریافت جایزه‌ بهترین فیلم بخش مسابقه بین‌الملل فیلم‌های بلند، به طور مستقیم می‌تواند در رقابت اسکار سال ۲۰۲۷ برای رسیدن به فهرست نامزدهای نهایی حضور داشته باشد.