، فیلم سینمایی تاکسیدرمی به کارگردانی محمد پایدار و تهیه‌کنندگی محمدجواد موحد با الهام از روایتی واقعی ساخته شده و تلاش دارد در میان کمدی‌های رایج سینمای ایران، مسیر متفاوتی را دنبال کند. این اثر که پیش‌تر در بخش مسابقه جشنواره فیلم سال ۱۴۰۳ حضور داشت، اکنون با نسخه‌ای تدوین‌شده و کوتاه‌تر همراه با جلوه‌های ویژه کامل‌تر در سینماهای کشور اکران شده است.

داستان فیلم در روزهای پایانی حکومت پهلوی در دی‌ماه ۱۳۵۷ آغاز می‌شود؛ زمانی که عبدالرضا در تلاش است ایران را ترک کند و برای دریافت ویزای کشورهای مختلف به سفارتخانه‌ها مراجعه می‌کند اما موفق نمی‌شود. در ادامه، همراهی او با خلبانی سالخورده برای پرواز با یک هواپیمای ملخی قدیمی، موقعیت‌های طنزآمیزی را شکل می‌دهد.

روایت فیلم با ورود دو مأمور موساد وارد مسیر تازه‌ای می‌شود؛ جایی که مأموریتی غیرمنتظره برای شکار گوزن زرد ایرانی و انتقال آن به خارج از کشور شکل می‌گیرد. این مأموریت، گره داستانی تازه‌ای ایجاد کرده و شخصیت‌ها را در موقعیت‌های مختلفی قرار می‌دهد؛ از جمله سفر به منطقه دشت ناز ساری که بخشی از فضای طنز فیلم در آن شکل می‌گیرد.

در ادامه، برخورد شخصیت‌ها با مردم محلی و مجموعه‌ای از اتفاقات پیش‌بینی‌نشده، تنش و در عین حال لحظات کمدی بیشتری ایجاد می‌کند. با پیشروی روایت، تلاش برای انتقال گوزن به تهران و رساندن آن به هواپیمای آماده پرواز، فیلم را به مرحله پایانی و گره‌گشایی می‌رساند.

با نزدیک شدن به پایان، فضای فیلم از طنز فاصله گرفته و حال‌وهوایی تلخ‌تر پیدا می‌کند؛ رویکردی که آن را به نوعی کمدی سیاه نزدیک می‌کند. در نسخه جدید فیلم نیز فانتزی موجود در روایت تا حدی کاهش یافته اما در مقابل، ریتم اثر منسجم‌تر شده و جلوه‌های ویژه بصری کیفیت بهتری پیدا کرده است.

در بخش بازیگری، ترکیب مجید صالحی، هادی کاظمی و حسن معجونی یکی از نقاط قوت فیلم به شمار می‌رود. تجربه این بازیگران در آثار کمدی و تسلط آن‌ها بر زمان‌بندی شوخی‌ها باعث شده بخش قابل توجهی از جذابیت فیلم در سکانس‌های مشترک این سه نفر شکل بگیرد. در مقابل، برخی نقش‌های مکمل از انسجام کمتری برخوردارند؛ هرچند حضور کوتاه بیژن بنفشه‌خواه با فضای کمدی اثر هماهنگ ارزیابی می‌شود.

«تاکسیدرمی» نخستین تجربه بلند سینمایی محمد پایدار محسوب می‌شود. او در این فیلم تلاش کرده با تکیه بر داستانی متفاوت و استفاده از عناصر فنی و بصری، اثری تولید کند که بدون اتکا به شوخی‌های سطحی و لودگی، بتواند مخاطبان سینما را جذب کند؛ اثری که احتمالاً علاوه بر اکران سینمایی، در نمایش آنلاین نیز مخاطبان قابل توجهی خواهد داشت.