،فرهنگ بومی و زبان مادری، اصیل‌ترین سرمایه هویتی مردم دیار علویان است که در گذر تحولات دنیای معاصر نیازمند بازخوانی، توجه و صیانت مداوم برای انتقال به نسل‌های آینده است.

در این مسیر، پاسداشت گنجینه‌های زبانی، ضرب‌المثل‌های پندآموز و آیین‌های بومی نقشی بی‌بدیل در ماندگاری حافظه تاریخی شمال ایران ایفا می‌کند. به همین مناسبت و در آستانه فرارسیدن ۱۵ مهرماه، روز ملی روستا و عشایر، پنجمین جشنواره گروه فرهنگی «تبری گب و پیربته مثال» با شعار حفظ اصالت‌ها و احیای آیین‌های دیار تبرستان به میزبانی مؤسسه آموزش عالی تجن شهرستان قائم‌شهر به روی صحنه رفت و با استقبال چشمگیر اهالی فرهنگ‌دوست استان همراه شد.  

دبیر برگزاری این جشنواره با تبیین رسالت‌های این همایش سنتی اظهار داشت: این رویداد بومی و محلی با مشارکت گسترده جمعی از فرهیختگان، نویسندگان، شاعران و پیشکسوتان عرصه هنر مازندران سامان یافت و هدف اصلی آن بازخوانی رسوم کهن، آداب و سنن نیاکان و تأکید جدی بر ضرورت ترویج خرده‌فرهنگ‌های اصیل تبرستان بوده است.  

باقری با تأکید بر اینکه حیات یک جامعه در گرو صیانت از شناسنامه فرهنگی آن نهفته است، گفت: آشنایی عمیق‌تر نوجوانان و نسل جدید با فرهنگ غنی مازندران، ارتقای تعلق خاطر عمومی به زبان مادری و انتقال بدون تحریف میراث معنوی دیار علویان به آیندگان، بارزترین دستاورد این جشنواره است.  

وی افزود: پایداری هویت تبری در عصر رسانه‌های مدرن مستلزم برگزاری رویدادهایی زنده و دلنشین در دل جامعه است تا جوانان ریشه‌های غنی کلامی و رفتاری پدران و مادران خود را بازشناسند.  

دبیر برگزاری جشنواره به تشریح بخش‌های متنوع این هم‌اندیشی سنتی پرداخت و بیان کرد: این دوره از جشنواره با تدارک برنامه‌های شاد و ریشه‌دار نظیر اجرای آیین‌های نمایشی کهن، طنین‌اندازی نوای اصیل موسیقی مازندرانی، بازخوانی و تحلیل «پیربته مثال‌ها» و مثل‌های نغز تبری، و همچنین برپایی بازی‌های مفرح و مسابقات محلی همراه بود که فضایی پرنشاط و هویت‌ساز را پدید آورد.  

وی گفت: اهالی ادب و فرهنگ همواره در صف مقدم دیده‌بانی از مرزهای معنوی زبان مادری قرار دارند و همراهی آنان در این گردهمایی مایه دلگرمی برای تداوم چنین آیین‌هایی است.  

باقری افزود: این جشنواره فرهنگی در آستانه ۱۵ مهرماه، روز ملی روستا و عشایر، در قائم‌شهر به اجرا درآمد تا ادای احترامی شایسته به جایگاه روستاییان و عشایر غیور باشد؛ اقشاری که حافظان بی‌ادعا و حقیقی واژگان کهن، آداب کهنسال و گنجینه بی‌پایان فولکلور مازندران به شمار می‌روند.