امیدآفرینی در گروی «تعلق» و «تسلط» بر سرنوشت است
حجتالاسلام عباسیاصل، استاد حوزه و دانشگاه، در نخستین رویداد ملی «مسئله و نوآوریهای مسجدمحور» با تبیین ریشههای یأس و ناامیدی، تأکید کرد: امید یک امر درونزا است و جامعه نباید برای رفع تمام چالشها چشمانتظار دولت بماند، بلکه باید با فعالسازی ظرفیتهای مردمی و پذیرش مسئولیت فردی، مسیر تحول را هموار کند.
، نخستین رویداد ملی «مسئله و نوآوریهای مسجدمحور» که شامگاه یکشنبه ۵ مهرماه در اردوگاه شهدای خرماکلای سوادکوه برگزار شد، فرصتی برای واکاوی نسبت میان هویت، امید و نقش مساجد در حل مسائل اجتماعی بود. حجتالاسلام عباسیاصل در این نشست، ضمن اشاره به بحران معنا در دنیای مدرن، بازگشت به هویت را زیربنای اصلی امید دانست.
این استاد حوزه و دانشگاه با بیان اینکه موفقیتهای ظاهری بدون شناخت هدف زندگی، مانع از ناامیدی نمیشود، اظهار کرد: «یکی از موضوعات حیاتی در بحث امید، بازگشت انسان به معناست؛ چراکه وقتی فرد نداند برای چه چیزی زندگی و تلاش میکند، با وجود دستیابی به برخی موفقیتها نیز ممکن است در گرداب ناامیدی فرو رود.»
حجتالاسلام عباسیاصل در ادامه با آسیبشناسی رویکرد جامعه نسبت به مشکلات، افزود: «ما باید در کنار نقد و مطالبهگری از دستگاههای دولتی، نسبت به سهم و نقش خودمان در شرایط موجود نیز متعهد باشیم. تقلیل تمام مسائل به عملکرد دولت، جامعه را به سمت انفعال و بیتفاوتی میکشاند.»
وی با تشریح ریشههای یأس، تصریح کرد: «گاهی فرد آینده را تاریک میبیند زیرا تصور میکند فاقد قدرت تأثیرگذاری است؛ گاهی دیگران را مقصر جلوه میدهد و زمانی نیز شرایط و سرنوشت را عامل شکست معرفی میکند. این در حالی است که امید، یک امر درونی و درونزا است و زمانی تقویت میشود که انسان احساس کند میتواند در محیط زندگی، خانواده، محله و جامعه خود مؤثر واقع شود.»
این استاد دانشگاه با اشاره به تجارب تاریخی کشورهای توسعهیافته نظیر ژاپن، آلمان و کره جنوبی، یادآور شد: «ملتهایی که از خاکستر ویرانیهای گسترده برآمدهاند، تنها با تکیه بر ظرفیتهای داخلی و تلاش مردمی مسیر بازسازی را طی کردهاند. ما نیز نباید مانند منتظرانِ ناجی بیرونی عمل کنیم؛ بلکه جامعه باید ظرفیتهای خود را فعال کند و هر فرد از خود بپرسد که در این میدان، چه نقشی بر عهده دارد؟
وی با تأکید بر ضرورت پذیرش مسئولیت فردی، خاطرنشان کرد: پذیرش نقش خود، زمینه را برای درک بهتر مسئولیتِ نهادها فراهم میکندو دولت، مجلس و دستگاههای فرهنگی وظایفی دارند، اما این تکالیف نباید بهانهای برای سلب مسئولیت از مردم باشد. بسیاری از تحولات بزرگ با اقدام خودجوش یک فرد آغاز شده و بدون چشمداشت به نهادهای بیرونی، به ثمر نشسته است.
حجتالاسلام عباسیاصل در بخش پایانی سخنان خود، «تعلق» را یکی از دو رکن اصلی امیدآفرینی دانست و گفت: «باید از خودمان بپرسیم تعلق ما در زندگی چیست؟ تعلق واقعی، فراتر از دلبستگیهای سطحی و مادی است؛ یعنی انسان برای یک ارزش، آرمان و رسالت مشخص زندگی کند و آنقدر به آن باور داشته باشد که حتی در شرایط دشوار نیز برای تحقق آن فداکاری کند.
ارسال نظر