،این نشست علمی یک‌روزه با تمرکز بر بررسی آثار، پیامدها و مصادیق آپارتاید علمی در سطح ملی و بین‌المللی برگزار شد و شرکت‌کنندگان به تبادل نظر درباره موانع دسترسی برابر کشورها و ملت‌ها به دستاوردهای علمی جهانی پرداختند.

تبادل و نشر علم از منظر جهان اسلام و ادیان توحیدی، شیوه‌های مقابله با آپارتاید علمی، جرم‌انگاری مصادیق آن، نقش روابط بین‌الملل و دیپلماسی علمی در مقابله با این پدیده و همچنین بررسی چالش‌ها و پیامدهای علمی، فرهنگی و اجتماعی آپارتاید علمی، پنج محور اصلی این همایش را تشکیل می‌دهد.

عبدالرضا بابایی، رئیس دانشگاه آزاد اسلامی استان مازندران، در آیین افتتاح این نشست با  بیان  اهمیت اهمیت دیپلماسی علمی اظهار کرد: دیپلماسی علمی یک راهبرد هوشمندانه و تقابلی است که می‌تواند حتی در سخت‌ترین شرایط تحریم و محدودیت، زمینه تبادل دانش، تجربه و تولید علم را فراهم کند.

وی افزود: علم مرز نمی‌شناسد و تلاش برای محدودسازی آن، برخلاف ماهیت ذاتی دانش است؛ از این‌رو دانشگاه‌ها باید نقش فعال‌تری در شکل‌دهی به شبکه‌های علمی بین‌المللی ایفا کنند.

سردار موحد، فرمانده سپاه کربلا مازندران، نیز در این نشست با اشاره به پیوند عمیق میان استقلال علمی و استقلال فرهنگی گفت: کشوری که به استقلال علمی دست یابد، می‌تواند پایه‌های استقلال فرهنگی، سیاسی و اقتصادی خود را مستحکم کند.

وی تصریح کرد: علم حتی در شرایط حداکثری محدودسازی و فشار، می‌تواند به ابزاری فعال برای موازنه قدرت در نظام بین‌الملل تبدیل شود و مسیر پیشرفت ملت‌ها را هموار سازد.

غلامرضا فرنوش، دبیر علمی این نشست، با اشاره به مصادیق روشن آپارتاید علمی گفت: ترور دانشمندان یکی از بارزترین و خشن‌ترین جلوه‌های این پدیده است که برخلاف تمام اصول انسانی و حقوق بین‌الملل صورت می‌گیرد.

وی ترور دکتر محمدمهدی طهرانچی در جریان جنگ تحمیلی ۱۲ روزه را نمونه‌ای آشکار از تحریم، تبعیض و ترور دانش در قالب آپارتاید علمی دانست و افزود: این اقدامات نشان می‌دهد که برخی قدرت‌ها، علم را تنها برای خود مجاز می‌دانند و آن را از دیگر ملت‌ها دریغ می‌کنند.

فرنوش با بیان  ضرورت اجماع‌سازی ملی و بین‌المللی برای مقابله با آپارتاید علمی تصریح کرد: ساختارسازی، جریان‌سازی، ایجاد گفتمان علمی و شکل‌گیری اتحادیه‌ها و شبکه‌های علمی در سطوح ملی و بین‌المللی، از اهداف اصلی برگزاری این نشست است.

وی خاطرنشان کرد: دستیابی به مرجعیت علمی در سطح جهانی، مستلزم رفع محدودیت‌های داخلی و خارجی، تقویت زیرساخت‌های پژوهشی و حمایت واقعی از نخبگان علمی کشور است.