امیر نریمانی در گفتگو با خبرنگار تجسمی خبرگزاری موج در مورد پروژه «قابها» گفت: من به دلیل این که سال ها در ارومیه زندگی کرده ام، به دریاچه ارومیه یک علاقه شخصی دارم. برهمین اساس سعی کرده ام با نگاه خودم و تا حد ممکن به دور از کلیشه های رایج، از آنجا عکاسی کنم و توجه خاصی به موضوعاتی همچون بنادر و اسکله های مخروبه  و جاهایی که شاید هیچ آثاری از آنها نمانده به جز چند ستون پل فرسوده پرداخته ام.

این عکاس افزود: دو سه سالی است که بر روی پروژه ام کار می کنم و در یکی از این سفرهایی که داشتم اسکله ای در نزدیکی روستای دانالود توجه مرا جلب کرد. این روستا به عجب شیر نزدیک است و با پرس و جوهای فراوانی که در مورد این اسکله انجام دادم داستان های زیاد و جالبی در موردش شنیدم. از این اسکله و پل تنها چند عکس قدیمی و چند ستون برجا مانده است و دیگر هیچ. از این پایه ها هم چوپان ها و افراد محلی که در آن اطراف حضور داشته اند برای سوزاندن و گرم کردن یا پخت غذا استفاده کرده اند.

نریمانی ادامه داد: دو سال پیش به این فکر کردم که اگر بتوانم یکی از این تنه ها را با خود بیاورم اگر بشود به آن جان دوباره ای بدهم. پس با قطار یکی از آن تنه ها (پایه ها) را از روستای دانالود با قطار به تهران آوردم و در تمام این مدت در دفترم نگاه داری می کردم تا رطوبتش را از دست بدهد اما وقتی اقدام به بریدن آن کردیم کماکان به خاطر نمکی که در آن نفوذ کرده بود، رطوبت داشت.

وی که عکاس خبری است افزود: طبق اطلاعاتی که از افراد محلی به دست آوردم و عکس هایی که از صد سال پیش آن اسکله و بارگیری در آن وجود دارد، این تنه دست کم صد سال در آب نمک دریاچه ارومیه بوده و الان هم متروکه شده است. جنس این تنه ها احتمالا چوب جنگلی یا روسی است که در تمام این مدت دوام آورده است.

نریمانی ادامه داد: من یکی از آنها را آورده ام و بعد از دو سال سپردم به یک نجار که متخصص تولید قاب عکس است. آن را برش زده ایم و بعد از صحبت و پیگیری های زیادی که برای حفظ اصالت آن انجام داده ایم، توانستیم دوازده قاب عکس از آن درست کنیم. ما صرفا یک روکش محافظی روی آن زده ایم تا رنگ و بافتش حفظ شود. الان این قابها آماده شده و حتی از آنها عکاسی هم شده است. یکی دو ایده در مورد استفاده از آنها دارم که امیدوارم به نتیجه برسد.

وی در مورد تصمیمی که برای این قابها دارد گفت: در طول این دوسه سال که از اطراف دریاچه ارومیه عکاسی کرده ام و بارها آن را از آذربایجان غربی تا شرقی و سلماس، دور زده ام؛ اولین تصمیمی که برای این قابها دارم این است که بتوانم دوازده فریم منتخب خودم از عکس هایی که تهیه کرده ام را در این قابها بگذارم و نمایشگاه عکسی از آن دایر کنم. ایده دیگری که این اواخر به ذهنم رسید این بود که با شناسنامه ای که برای قابها درست کرده ام و توضیحات کاملی در مورد چوبی که در آن بکار رفته و ارزشش و توضیحات کاملی که در مورد عکس ها خواهم داد، آن ها را به فروش برسانم و درآمدش را برای تولید فیلمی که در حال تولیدش هستم، صرف کنم.

امیر نریمانی درمورد موضوع فیلم مستندش گفت: این فیلم یک مستند داستانی با موضوع اوضاع احوال کشور و شرایط کرونایی آن هستم که امیدوارم با این روش هزینه هایش را تامین کنم.