سرویس فرهنگی خبرگزاری موج- محمدصالح حجت الاسلامی: شاید عنوان محرمانه هر کسی را به یاد پرونده های طبقه بندی شده و موضوعات پر پیچ و خم سیاسی و یا اقتصادی بیندازد؛ اما این روزها «محرمانه» با نگاهی متفاوت، وارد دنیای پر رمز و راز زندگی نوجوانان شده است.

یکی از بغرنج ترین دوران زندگی هر فردی، بازه زمانی موسوم به نوجوانی است که شاید نه تنها تکلیف هیچ کسی با فرد در چنین مقطعی مشخص نیست، بلکه خودش هم بر سر هزارراه انتخاب، در سرگمی و کلافگی به سر می برد. با توجه به این وضعیت، تولید برنامه ای با موضوع و برای این قشر خاص می تواند کاری پیچیده و بر لبه تیغ برد و باخت باشد.

سریال محرمانه که از زمره تولیدات خانه مستند انقلاب اسلامی است، در ادامه مجموعه برنامه هایی با عنوان محرمانه خانوادگی که به موضوع ازدواج جوانان می پرداخت، تولید شده است؛ اما این بار قالب متفاوت یک سریال نمایشی طنز با حضور تعداد زیادی از بازیگران نوجوان در کنار بازیگران با سابقه ای همچون افشین سنگ چاپ، فاطمه هاشمی و حسین رفیعی، احمدرضا اسعدی، مسعود رهنما، ساناز سماواتی،  فاطمه هاشمی، جواد خواجوی، یزدان کاظمی، سحر شفیعی و ... را انتخاب کرده است.

این برنامه سعی کرده با به نمایش گذاشتن موضوعاتی همچون ماجرا جویی، روابط اجتماعی و مسائل روانی و اجتماعی از این دست که مبتلابه این نسل و حتی نسل های بعدی است، در قالب داستان هایی نسبتا کوتاه، تا حدی از نصیحت های مستقیم و شعاری فاصله بگیرد و مخاطب خود را در هر قسمت با همراه کردن با یک داستان و هم ذات پنداری با کاراکترهای آن، به یک نتیجه گیری مشترک با ایده ناظر سازندگانش برساند.

در این میان فاصله گرفتن از شیوه های رایج تلویزیون و طراحی دکوری متفاوت تر از جذابیت های بصری محرمانه است. گرچه شاید این تجربه، یادآور نمونه ای موفق در سالهای دور در مجموعه برنامه های «نیمکت» و «توی گوش سالمم زمزمه کن» به کارگردانی محمد رحمانیان باشد که تا حدی مشابه اما در فضایی بسیار محدودتر به کار گرفته شده بود. یا در سریال هایی همچون «با جناقها»، «سایه همسایه» و خیلی پیشتر از آن در سریال مشهور، نوستالژیک و پر ستاره «محله برو بیا» هم شاهد دکورهایی بودیم که تداعی کننده فضایی نزدیک به زندگی مردم زمانه خودشان بود و در طیفی از برخورد خلاقانه، مینیمالیستی و یا واقع گرایی سیر می کرد.

تفاوت محرمانه با نمونه های مذکور، در خلاقیتی است که با نگاه هدفمند و استعاری در حذف دیوارها به کار برده، حرکات دوربین هم در این مجموعه، متنوع  تر است وبا توجه به امکانی که در دکور در اختیار عوامل می گذارد، زوایای جذاب تری را انتخاب می کند. گویش ها، پوشش ها، آرایش ها و اکسسوار هم امروزی است؛ اما مسائل مشترک انسانی به عنوان موضوعات آن، همان هایی است که در نمونه های دیگر هم مد نظر قرار گرفته اند. حسادت، رقابت های سالم و ناسالم، غرغر کردن ها و متوقع بودن ها و ... از موضوعات مورد انتخاب تیم تحقیق و اتاق فکر این برنامه است.

بر این اساس، به نظر می رسد که این برنامه برای جذب مخاطب نیازمند جسارت بیشتری باشد. واقعیت این است که آنچه هزارتوی زندگی یک نوجوان را محرمانه می کند، افکار و رفتارهایی است که ممکن است در صورت کنترل نشدن و عدم انتخاب صحیح، به «مجرمانه ها»تبدیل شوند؛ و همین است که او را در معرض خطری جدی قرار می دهد. مرزی که معمولا به دلیل فشارهای اجتماعی موجود، و هاله های اخلاقی و ویژگی های شخصیتی میان یک نوجوان و والدین و یا مربیان دلسوزش، او را به ورطه تصمیم گیری های تنهایی و یا مشورت های نا مناسب با دوستان کم تجربه، مغرض و یا بدتجربه می اندازد.

واقعیت این است که این همان فضایی است که احتمالا در ممیزی ها هم حساسیت برانگیز خواهد بود؛ اما همه چالش والدین و فرد نوجوان در این حفره های سایه و روشن قرار دارد و پرداختن به آنها است که می تواند نجات بخش و در عین حال جذاب باشد و مصداقی از محرمانه های زندگی باشد.

امیدواریم که سریال محرمانه بتواند گوی رقابت را با سریال های کره ای و برنامه های متوع دیگر شبکه ها برباید و خانواده ها، دغدغه مندانه و با کنجکاوی به این تلاش پاک، توجه کنند و زمانی کمتر از نیم ساعت را به خود و نوجوانانشان اختصاص بدهند تا به مسائل این رده سنی پرداخته و بیندیشند و برنامه سازان کوشای این مجموعه هم با اعتمادی که در دل خانواده و مسئولان رسانه ایجاد می کنند و با توجه به تاک شوهای تجربه شده در شبکه های مختلف تلویزیونی که کمی بی‌پرواتر به موضوعات می پردازند، بتواننند در فصل بعدی این سریال به بررسی مسائل محرمانه تری از نوجوانان با شفافیت و ظرافت بیشتری بپردازند.