دارابی نوشته است: «برخی به درستی صداوسیما در جمهوری اسلامی را به مثابه قوه چهارم می‌نامند. واضعان قانون اساسی هم در زمان تنظیم آن، عزل و نصب رییس صداوسیما را از وظایف و اختیارات مقام معظم رهبری دانستند و نظارت بر این رسانه را بر عهده سه قوه تعریف کردند و هیچ کدام از قوا رجحانی بر دیگری ندارند. البته در طول این سال‌ها دولت‌ها همواره توقع و انتظارشان این بوده که صداوسیما به منزله روابط عمومی و تریبون خاص دولت‌ها باشند. از سوی دیگر رسانه ملی نیز به خاطر رعایت استقلالی که داشته است همواره مورد انتقاد دولت‌های مستقر بوده است. با نگاه اجمالی به دولت آقای روحانی، آقای احمدی‌نژاد و آقای خاتمی متوجه این فضا می‌شویم.

تنها در دوره مرحوم آیت‌الله هاشمی‌رفسنجانی، دولت از عملکرد صداوسیما گلایه ندارد، دلیل این ماجرا هم این بود که رییس صداوسیما برادر رییس جمهور بوده و هماهنگی‌های لازم در حد اعلاء میان رییس دولت و صداوسیما برقرار بوده که البته آن هم آسیب‌های جدی به نظام اطلاع‌رسانی کشور در همان مقطع و پس از آن وارد آورد.

سخن این است که صداوسیما باید رسانه‌ای پیشرو باشد، نه پیرو. صداوسیما برای این پیشروی می‌بایست ناظر بر فعالیت‌های دولت‌ها و آمد و شد قدرت‌های سیاسی باشد. این سخن به معنای این نیست که اشکالات وارده بر صداوسیما در حوزه‌های مختلف از جمله خبر و اطلاع‌رسانی را نادیده بگیریم. این نواقص حتما باید برطرف شود و شخص رییس کنونی صداوسیما نیز از منتقدان جدی این مسئله است و به دنبال اصلاحات این ضعف‌ها است.

دولت‌ها اگر بخواهند بودجه صداوسیما را به نوعی گروگان بگیرند تا از این طریق به صداوسیما فشار وارد کنند، امری ناپسند است. صداوسیما به لحاظ جایگاه و حوزه فعالیتی که دارد، می‌بایست دولت‌ها و مجلس شورای اسلامی، بودجه و اعتبارات مورد نیاز آن را تامین کنند تا مشکلی در امر رسانه روی ندهد.

امروز صداوسیما در خط مقدم نبرد با رسانه‌های استکباری است و اگر در جنگ سخت، ارتش، سپاه و سایر نیروهای نظامی و امنیتی ما با سربلندی پیروز هستند، در عرصه جنگ نرم نیز باید صداوسیما را از هرنظر پشتیبانی کنیم تا پیروز این میدان گردد.

صداوسیمای مستقل، فراجناحی و فرادولتی ولی در خدمت نظام، همراه و حامی دولت‌ها و قوای سه گانه، به نفع همه مردم و مسوولان است و این طور رسانه‌ای ضامن رشد و توسعه پایدار کشور است.»