، در حالی که غبارِ جنگ هنوز بر پهنه‌ی زمین نشسته و صدای انفجارها همچنان در گوش‌ها طنین‌انداز است، خبری آمد که قلب‌ها را به لرزه درآورد؛ شهادت سردار نائینی، سخنگوی مقتدر سپاه و چهره‌ی برجسته‌ی رسانه‌ای که در پی یک عملیات تروریستی توسط دشمن متخاصم، به لقای حق پیوست. اما در پسِ این خبرِ تلخ، روایتی از زندگی ایشان در میان خانواده‌اش وجود دارد که نشان می‌دهد قدرتِ ایمان، چگونه بر ترسِ مرگ غلبه می‌کند.

نوه‌های سردار نائینی، در حالی از ایشان یاد می‌کنند که تصویری متفاوت از یک فرمانده را ترسیم می‌کنند؛ مردی که در میانه‌ی هیاهوی جنگ و زیر سایه‌ی سنگین بمباران‌ها، با لبخندی پُر از یقین، به فرزندان و نوه‌هایش امید می‌بخشید. یکی از نوه‌های ایشان  روایت می‌کند: هر بار که وضعیت جنگ را از او می‌پرسیدیم، با همان لحنِ استوار و بی‌باکش، جوری به ما نگاه می‌کرد که انگار تمامِ ترس‌های ما را در خود فرو می‌برد. هر بار می‌گفت: "نگران نباشید، ما صد هیچ از دشمن جلوتریم!"؛ گویی او در میانه‌ی میدان، حقیقتی را می‌دید که چشم‌های ما هنوز قادر به دیدنش نبود.

این جمله‌ی کوتاه اما پرمعنا، تنها یک عبارت ساده نبود؛ بلکه خلاصه و چکیده‌ی فلسفه و اعتقادِ سردار نائینی به پیروزی بود. او نه بر اساس محاسباتِ صرفِ نظامی، بلکه بر اساس ایمان به حق، از برتریِ ما بر دشمن سخن می‌گفت.

سردار نائینی تنها در کلام، میدان‌دار نبود؛ او در تربیت نسلِ بعدی نیز نقشه‌ی راه داشت. از همان روزهای آغازین جنگ، تجمعات بزرگ مردمی برای حمایت از نظام و ایستادگی در برابر دشمن شکل گرفت. این تجمعات، حتی در زیر آتشِ بمباران‌های دشمن و در اوج خطراتِ امنیتی، هرگز متوقف نشدند. سردار با این آگاهی، همواره بر نوه‌های خود تأکید می‌کرد که در این تجمعات حضور یابند. او می‌دانست که شرکت در این تجمعات، نه تنها یک عملِ نمادین، بلکه یک وظیفه‌ی مقدس برای تثبیتِ جبهه‌ی داخلی و نشان دادنِ اقتدارِ ملت است.

او با وجود اینکه می‌دانست شرکت در این تجمعات در زیر آسمانِ پر از موشک و بمب، خطری جانی دارد، اما هرگز آن‌ها را از این مسیر باز نداشت. او می‌خواست نسل جدید را در میانه‌ی میدانِ مقاومت تربیت کند؛ همان‌گونه که خودش در میدانِ رسانه و کلام، با تمام وجود ایستاده بود.