، چند روز قبل نیویورک‌تایمز در خبری مدعی شد «حمله برنامه‌ریزی شده آمریکا به ایران در آخرین لحظه به تعویق افتاد که دلیل آن می‌تواند درخواست اسرائیل برای ارائه طرح جدید تجاوز نظامی و یا مطالبه عربستان سعودی از ترامپ برای دادن زمان بیشتر به دیپلماسی و گفتگو باشد.»

فارغ از درست یا غلظ بودن این ادعا که امکان راستی‌آزمایی آن وجود ندارد، همزمان اخباری در خصوص سفر رئیس موساد به آمریکا و حضور سناتور لیندسی گراهام در اسرائیل منتشر شد که گویای افزایش تحرکات سیاسی آمریکا و اسرائیل است که می‌تواند مرتبط با تحولات ایران باشد. همچنین برخی رسانه‌ها از تقویت توان نظامی آمریکا در خاورمیانه و در راه بودن ناوهای هواپیمابر آمریکایی خبر می‌دهند. افزون براین شاهد هستیم هر روز ترامپ مواضع ضد و نقیضی در خصوص ایران می‌گیرد که امکان تحلیل برای کارشناسان را سخت‌تر می‌کند.

اما در مجموع اینها اخباری هستند که می‌تواند مخاطب را به اشتباه بیندازد. زیرا واقعیات تحلیل جنگ در خاورمیانه پیچیده‌تر از این مسائل است. واقعیت آن است که احتمال جنگ آمریکا برای سرنگونی یک نظام سیاسی در یک کشور، کاملاً با سخنان ترامپ و استراتژی امنیت ملی این کشور که اخیراً منتشر شده، در تضاد است. زیرا چنین اقدامی این یک فرآیند پرهزینه و طولانی است و این دقیقاً همان چیزی است که ترامپ اکنون به آن نیازی ندارد. ترامپ در دوره بعدی رئیس جمهور نخواهد بود و در کمتر از یکسال آینده انتخابات کنگره در پیش است. از این رو حزب جمهوری خواه بیش از دستاوردهای رویایی ترامپ، به آینده سیاسی خود اهمیت می‌دهد. از این رو همراهی با ترامپ برای ورود به جنگ با ایران که می‌تواند تبدیل به باتلاقی به مراتب بدتر از افغانستان و عراق برای آمریکا باشد، محتمل نیست یا دست‌کم برای تصمیم در این خصوص نیاز به استناد و مدارک و قطعیت بیشتری در خصوص نتایجش است.

نکته دیگر آنکه تجربه ربودن رئیس جمهوری ونزوئلا که ترامپ را غرق در غرور و پیروزی کرد، هرگز نمی‌تواند حتی به شکل دیگری در ایران رخ دهد. مسئله این است که ساختار هر کشور از ابعاد اقتصادی، جمعیتی، سیاسی و جغرافیایی متفاوت از دیگری است و تعمیم تجربه دیگر پیروزی‌ها به برنامه حمله به ایران یک اشتباه استراتژیک است که مقامات ارشد آمریکا نیز بر آن واقف هستند.

مسئله بعدی، وجود متغیر متحدان عرب آمریکا در منطقه است که بنا به سخنان اسماعیل بقائی، سخنگوی وزارت خارجه، آنها نیز تلاش دارند با مساعی جمیله، جلو گسترش تنش را بگیرند. در ادعای نیویورک‌تایمز هم به نقش عربستان در این داستان اشاره شد که گفته می‌شود ریاض سعی کرد دیدگاه ترامپ را در خصوص حمله نظامی به ایران تغییر دهد. واقعیت این است که کشورهای عرب حوزه خلیج فارس برای حفظ امنیت سرمایه‌گذاری‌های داخلی و خارجی که در سال‌های اخیر روند صعودی داشته‌اند، از هرگونه بروز درگیری نظامی در منطقه می‌ترسند. در جریان جنگ ۱۲ روزه هم آنها تلاش زیادی کردند تا این درگیری به سرعت خاتمه یابد. واقعیت هم این است که هرگونه ناامنی در منطقه‌ای، سایر کشورها را هم متدثر می‌سازد و همین نکته باعث می‌شود آنها کانال‌های ارتباطی خود را برای جلوگیری از وقوع یک نبرد دیگر علیه ایران به کار بیندازند.

بنابراین صرف خواندن اخبار، پیام‌های و مصاحبه‌های ترامپ و اطلاع از سفر و دیدار مقامات آمریکا و اسرائیل که متمرکز بر موضوع ایران است، نمی‌تواند چشم‌انداز درستی از آنچه می‌تواند در آینده نزدیک به وقوع بپیوندد به مخاطب ارائه دهد.