، این روزها دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، قدیمی ترین دانشگاه جهان حال و روز خوشی ندارد. تجربه سقوط پی در پی در رتبه بندی های مختلف از یک رو و بی کفایتی مسوولین و مدیران دانشگاهی روی دیگر حال پریشان دانشگاه جندی شاپور است.

دانشگاه این روزها در اسارت یک حلقه بسته مدیریتی گرفتار آمده که خود را برتر و بی نقص می پندارند و از قبل این روحیه تمامیت خواهی آتشی برخاسته که دودش در چشم همه رفته است. آتشی که زبانه های سرکش آن از سقوط رتبه آموزشی دانشگاه علوم پزشکی اهواز و تخلفات احتمالی پژوهشی در این دانشگاه که جزییات آن را علیرغم خواست جامعه دانشگاهی و پزشکی بصورت شفاف ارایه ندادند باعث بدنامی دانشگاه جندی شاپور در کشور شد تا فاجعه بیمارستان سینا و مرگ همزمان چند بیمار دیالیزی و زن باردار در بیمارستان چمران سوسنگرد شعله می کشد. تصمیمات سیاسی و جناحی مدیریت دانشگاه که ورود نیروهای غیر هیات علمی و خارج از بدنه دانشگاه مانند بکار گیری مدیر بیمارستان سینا با وجود دانشجو بودن و حساس بودن پست مدیریت بیمارستان خود در استان که همزمان مهاجرت پزشکان توانمند نمونه ای از سیاست ماندن به هر قیمتی است که سبب شده بین اعضای هیأت‌ علمی با مدیران دانشگاه شکافی عمیق بوجود آید. برخورد چندگانه و گزینشی با قوانین از سوی مسوولین دانشگاه موجب شده تا جندی شاپور از لحاظ علمی و آموزشی نه تنها در بین دانشگاه های تیپ یک و تراز اول که حتی بین دانشگاه های سطح متوسط نیز هیچ جایگاهی نداشته باشد.

سقوط رتبه ای جندی شاپور در ایام اخیر کام همه را تلخ ساخته و آن چه که در این میان ناراحت کننده تر است عدم پذیرش خطایا از سوی مسئولین امر است. باید صبر کرد و دید مدیریت دانشگاه جندی شاپور تا چه زمانی ساز سیاسی کاری کوک می کند و آیا در آینده جهت از بین رفتن دیوار بلند بی اعتمادی بین دانشگاهیان جندی شاپور و مجموعه مدیریتی اقدامی انجام می دهد یا خیر؟