به نقل از «فایننشال تایمز»، این وضعیت که امنیت کریدورهای انرژی را هدف قرار داده، باعث شده تا مالکان کشتی‌ها برای حفظ جریان صادرات، تدابیر مالی و امنیتی پرهزینه‌ای را اتخاذ کنند.

در شرایطی که میانگین حقوق ماهانه کاپیتان‌های نفتکش در حالت عادی ۱۵ هزار دلار برآورد می‌شود، مالکان کشتی‌ها اکنون برای ترغیب آن‌ها به عبور از منطقه بحرانی، پیشنهادهایی تا سقف ۱۰۰ هزار دلار حقوق ماهانه به همراه ۵۰ هزار دلار پاداش برای هر سفر ارائه می‌دهند. وضعیت برای سایر خدمه نیز مشابه است؛ ملوانان عادی که معمولا حدود ۱۵۰۰ دلار در ماه درآمد دارند، در آب‌های مجاور تنگه دو برابر حقوق دریافت می‌کنند و در طول عبور واقعی از هرمز، چهار تا شش برابر دستمزد عادی خود را می‌گیرند.

با این وجود، «اتحادیه پیشرو دریانوردان هند» هشدار داده است که فشار بر خدمه برای ورود به مناطق پرخطر همچنان ادامه دارد، حتی اگر پاداش‌های مالی برای آن‌ها در نظر گرفته شود.

تحلیل داده‌های آماری نشان می‌دهد نرخ‌های اجاره روزانه نفتکش‌ها که پیش از بحران بین ۲۰ تا ۵۰ هزار دلار بود، اکنون به رقم سرسام‌آور ۱.۳ میلیون دلار در روز رسیده است. علاوه بر این، حق بیمه ریسک جنگ به ۶ تا ۱۰ درصد ارزش بدنه کشتی افزایش یافته که عملاً هزینه‌ای بالغ بر ۲۰ میلیون دلار را تنها برای یک سفر یک نفتکش غول‌پیکر به خلیج فارس تحمیل می‌کند. افزایش ۶۷ درصدی قیمت سوخت در بندر فجیره نیز بار مضاعفی بر دوش شرکت‌های کشتیرانی گذاشته است.

آمارها حاکی از سقوط آزاد تردد کشتی‌ها در این گلوگاه استراتژیک است؛ به‌گونه‌ای که عبور روزانه نفتکش‌ها از ۱۳۵ فروند پیش از درگیری، به ۱۳ فروند در روزهای اخیر رسیده است. بسیاری از شناورها برای دوری از حملات موشکی و پهپادی، ترجیح می‌دهند با خاموش کردن سیستم‌های موقعیت‌یاب (GPS) و در تاریکی شب از این منطقه عبور کنند.

در واکنش به این اختلالات، برخی اپراتورها استراتژی انتقال محموله‌ها به خارج از تنگه و بارگیری مجدد در آب‌های دریای عمان را جایگزین کرده‌اند. اگرچه صادرات کلی نفت منطقه با کمک خط لوله‌های جایگزین تا حدی بازیابی شده، اما ناظران بازار تأکید دارند که با تداوم ناامنی در هرمز، هزینه‌های لجستیک به یکی از ارکان اصلی نوسانات قیمت نفت در بازارهای جهانی تبدیل شده است.