، در روزهای اخیر و البته در وضعیت کنونی، در بحبوحه اوج‌گیری مجدد درگیری ها میان ایران و آمریکا، بسیاری از این سوال را می پرسند که براستی رویکرد محوری دولت آمریکا در رابطه با ایران چیست و اساسا کاخ سفید به دنبال چیست؟ در این رابطه، تحلیلگران و صاحب نظران مختلف دیدگاه های متنوعی را مطرح می کنند. با این همه، ورای آنچه گفته می شود، به نظر می رسد توضیح یک نکته در مورد جنس رویکرد دولت آمریکا نسبت به ایران، بسیار ضروری است.

آن نکته نیز این است که دولت آمریکا در رابطه با کشورمان یک طرح کلان دارد و آن این است که یا ایران را به تسلیم وادارد و در جهان بینی غربی ادغام کند، یا ضربات سنگینی را به کشورمان تحمیل کند و اجازه ندهد که ایران به یک الگوی مقاومت در جهان تبدیل شود. آنچه در این میان واضح است این مساله می باشد که طرف آمریکایی به شدت و به صورت همه جانبه به دنبال نابودی و تضعیف ایران است.

حال در این معادله، آمریکایی ها از اهرم های مختلفی استفاده می کنند تا این هدف عمده را محقق سازند. اگر از این زاویه به ماجرا نگاه کنیم، اتخاذ دیپلماسی از سوی آن ها و یا حملات مختلف به کشورمان، صرفا در مسیر تحقق همین دستورکار معنا و مفهموم پیدا می کند. به بیان ساده تر، آمریکایی ها در مواجهه با ایران، نگاه مرحله‌ای دارند. در این چهارچوب، در یک مرحله به سراغ امضای توافق برجام می روند، پس از آن در مرحله ای دیگر به کلیه تعهدات خود بدعهدی می کنند و علیه ایران اقدامات مختلفی را در دستورکار قرار می دهند. سپس جنگ ۱۲ روزه را تحریک می کنند. پس از آن موجب ایجاد نامنی در داخل ایران در قالب تحولات دی ماه سال ۱۴۰۴ می شوند. سپس جنگ رمضان را راه می اندازند و اکنون با تلفیقی از اهرم ها به دنبال به تسلیم واداشتن کشورمان هستند.

از این رو، ساده لوحانه است اگر تصور کنیم که طرف آمریکایی قرار است در نقطه ای متوقف شود. آمریکایی ها به هر شکل ممکن به دنبال تحقق آن چیزی هستند که برای آن برنامه‌ریزی کرده‌اند. از این رو، ما نیز باید درگیری با آمریکا را کاملا وجودی و منطبق بر منافع ملی خود دنبال کنیم.