، رژیم اشغالگر قدس و دولت لبنان به تازگی در واشینگتن و با میانجی‌گری دولت آمریکا، اقدام به انعقاد یک توافق برای پایان درگیری ها کرده اند. توافقی یک طرفه که به صورت ضمنی به اشغالگری صهیونیست ها در خاک لبنان مشروعیت می بخشد. تنها اندکی پس از حصول توافق مذکور شاهد بودیم که نتانیاهو نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی و متحدانش، شانتاژ تبلیغاتی گسترده ای را به راه انداختند و اظهار موفقیت و پیروزی کردند. با این حال، مقاومت اسلامی لبنان و دیگر اضلاع جبهه مقاومت در منطقه به صراحت هشدار داده اند که زیر بار این توافق که در حقیقت تسلیم‌نامه دولت لبنان است نمی روند و حضور اشغالگرانه صهیونیست ها حتی برای یک وجب در خاک لبنان را تحمل نمی کنند.  

البته که دلایل متعدد دیگری هستند که تاکید می کنند رژیم صهیونیستی به جای ابراز خوشحالی از توافق با دولت لبنان، باید به بن‌بست‌های بیشماری فکر کند که در آینده گریبانگیر آن خواهند شد. مثلا برخی به این نکته اشاره دارند که اساسا دولت لبنان از مشروعیت و مقبولیت گسترده مردمی در خاک لبنان برخوردار نیست تا بتواند تصمیماتی نظیر توافق با اشغالگران صهیونیست و تسلیم خاک لبنان به آن ها را بگیرد.

در عین حال، بسیاری این سوال را مطرح کرده اند که چطور وقتی دولت لبنان هیچ کنترلی بر حزب الله ندارد و در واقع این جنبش است که در حال دفاع از لبنان است، خود را در موقعیتی دیده که بجای آن تعهد دهد؟ به بیان ساده تر، دولت لبنان چرا بجای پشتیباتی از حزب الله که تمام قد در راستای حراست از منافع و امنیت ملی لبنان اقدام می کند، صرفا از آنچه صهیونیست ها می گویند حمایت می کند؟

اضافه بر این ها، صهیونیست ها در قالب توافق با دولت لبنان خواستار خلع سلاح حزب الله شده اند. ایده ای که حتی در خودِ فلسطین اشغالی نیز کمتر کسی امیدی به تحقق آن ندارد. دلیل هم روشن است زیرا مقاومت اسلامی لبنان آنقدر قدرت دارد که صهیونیست ها یا دولت لبنان قادر به خلع سلاح آن نباشند. البته که حزب الله با تکیه بر حمایت مردمی از خود و توان نظامی و امنیتی اش و همچنین حمایت های جبهه مقاومت، می تواند بار دیگرمثل دهه ۲۰۰۰ میلادی، جنوب لبنان را به باتلاقی برای اشغالگران اسرائیلی تبدیل کند و کاری کند که باز هم با ذلت از خاک لبنان عقب‌نشینی کنند. مجموع این مسائل به این واقعیت اشاره دارند که اسرائیل به معنای واقعی کلمه در مورد مقاومت لبنان در بن‌بست است.