، به تازگی شاهد سفر دونالد ترامپ رییس جمهور آمریکا به چین بوده ایم. سفری که با بازتاب های مختلفی همراه شده و توجهات زیادی را به سمت خود جلب کرده است. 

چین و آمریکا دو قدرت مهم اقتصادی و نظامی جهان هستند که سالهاست در رقابت به سر می برند. آمریکایی ها دو دهه است که در اسناد امنیت ملی خود، چین را مهمترین تهدید علیه موقعیت هژمونیکی خود در دنیا ارزیابی می کنند و از برخورد با آن به شیوه های گوناگون حمایت می کنند. 

با این همه، در جریان سفر ترامپ به چین شاهد دو نکته قابل تامل بوده ایم که نکات مهمی را به ذهن متبادر می کنند. 

اول اینکه وقتی ترامپ وارد چین شد، همتای چینی وی شی جین پینگ به استقبال او نیامد. این مسأله حامل پیام های مهمی است. شاید عینی ترین پیام این باشد که چین در رابطه با آمریکا دست بالا را برای خود قائل است و موقعیت ضعیف آن را اینگونه مورد اشاره قرار می دهد. 

تقریبا اغلب ناظران و تحلیلگران اذعان می کنند که آمریکا در دوره ترامپ با افول موقعیت جهانی خود رو به رو شده است‌. حال وقتی رییس جمهور چین حتی به استقبال همتای آمریکایی خود نمی آید، این مسأله نشان می دهد که پکن اعتماد به نفس نمایش این موضوع پیش چشم جهانیان را داراست. 

نکته دوم اینکه بسیاری در غرب به ترامپ و متحدانش حمله کرده و تاکید کرده اند که در شرایطی که رییس جمهور آمریکا در یک سال اخیر دو بار عازم چین شده، اما شی جین پینگ در یک دهه اخیر به آمریکا سفر نکرده است. اگر واقعا آمریکا موقعیت هژمونیک و برتر برای خود در دنیا قائل است، چرا در عمل این مسأله را شاهد نیستیم و کاخ سفید به نحوی رفتار می کند که گویی پکن هژمون واقعی دنیا است؟ 

واقعیت این است که غربی ها و به طور خاص آمریکایی ها، خوب متوجه تغییر کریدورهای قدرت در جهان شده اند و درست به همین دلیل، علی رغم لفاظی های خود، در میدان عمل مجبور به عقب نشینی هستند. این همان چیزی است که در جریان سفر ترامپ به چین نیز همگان آن را دیدند.