، دونالد ترامپ روز سه شنبه به وقت محلی در جمع خبرنگاران گفت: «هیچ‌کس نتوانسته عدد دقیقی به من بدهد. من اعداد مختلفی شنیده‌ام؛ بعضی خیلی زیاد، بعضی کمتر، بعضی هم خیلی زیادتر؛ اما در ۲۴ ساعت آینده احتمالاً متوجه خواهیم شد.»

اظهارات متناقض و مبهم ترامپ درباره ناآرامی های ایران، بیش از آنکه از نگرانی‌های انسانی و حقوق بشری حکایت داشته باشد، نشان‌دهنده تلاش دولت آمریکا برای بزرگ‌نمایی آمار تلفات و زمینه‌سازی برای اقدامات مداخله‌جویانه و حتی نظامی علیه ایران است.

ترامپ همچنین درباره توصیه وزارت خارجه آمریکا درباره خروج شهروندان آمریکایی، از متحدان خود نیز خواست تهران را ترک کنند.

رئیس جمهوری آمریکا در واکنش به این سوال که آیا شهروندان آمریکایی یا اتباع کشورهای هم‌پیمان باید ایران را ترک کنند، گفت:«به نظر من خروج از ایران ایده بدی نیست.»

وی همچنین از ارائه توضیحات بیشتر درباره پیام قبلی خود مبنی بر «کمک به معترضان» خودداری کرد و با لحنی مبهم افزود: «شما باید خودتان این موضوع را بفهمید.»

رئیس جمهوری آمریکا بار دیگر درباره جنگ ۱۲ روزه نیز گفت: قابلیت‌های هسته‌ای ایران یک فاجعه بود و ما آنها را از بین بردیم.

ترامپ در حالی از «نامشخص بودن تعداد کشته‌ها» سخن می‌گوید که همزمان از شنیدن «اعداد بسیار بالا» خبر می‌دهد؛ رویکردی که از نگاه ناظران، بخشی از سناریوی فشار سیاسی و رسانه‌ای واشنگتن برای مشروع‌سازی اقدامات بعدی خود تلقی می‌شود.

تاکید مکرر او بر آمارهای تاییدنشده، در کنار توصیه به خروج اتباع آمریکایی از ایران، نشان می‌دهد که کاخ سفید در حال ساختن فضای بحرانی و امنیتی علیه ایران است.

ترامپ روز سه شنبه به وقت محلی نیز در شبکه اجتماعی تروث سوشال، آشکارا تداوم ناآرامی ها حمایت و مردم را به تصرف نهادها تشویق کرده بود که نمونه‌ای صریح از مداخله مستقیم در امور داخلی یک کشور مستقل است.

وی در حالی این پیام‌ها را منتشر می‌کند که پیشتر گفته بود ممکن است با مقامات ایران ملاقات داشته باشد، اما همزمان تهدید کرده است که «ممکن است به دلیل اتفاقاتی که افتاده است، قبل از دیدار اقدام کنیم.» کارشناسان معتقدند این تناقض و رفتار دمدمی ترامپ، نشان‌دهنده بی‌ثباتی سیاست خارجی آمریکا و تلاش برای فشار و تحمیل تصمیمات یک‌جانبه بر ایران پس از جنگ ۱۲ روزه است.

تحلیلگران می‌گویند این تناقض، نه تنها وجهه آمریکا را در عرصه بین‌المللی تضعیف می‌کند، بلکه نشان می‌دهد سیاست خارجی واشنگتن بر مبنای فضاسازی رسانه‌ای و فشار سیاسی، به جای واقعیت‌های میدانی و نگرانی‌های انسانی، طراحی شده است.