، به تازگی شاهد تشدید تحرکات مقام های کشور ترکیه با هدف بیشتر‌کردن هماهنگی ها با ایران در مورد مسائل کلان و راهبردی منطقه بوده ایم. به طور خاص سفر هاکان فیدان در اوایل آذرماه سال جاری به تهران و سفر چند روز دیگر رجب طیب اردوغان رئیس جمهور ترکیه به کشورمان، به زعم بسیاری از تحلیلگران یک هدف داشته و دارد و آن درخواست آنکارا از تهران جهت ایفای نقش بیشتر در معادلات مهم منطقه ای به ویژه در پرونده سوریه است.

ترکیه که پس از سقوط نظام سیاسی سابق سوریه و روی کار آمدن ابومحمد الجولانی بسیار خشنود به نظر می‌رسید، خیلی زود ماه عسل خود در صحنه سوریه را پایان یافته مشاهده کرد زیرا رژیم اشغالگر قدس عملا خود را در برابر طرح و برنامه‌های ترکیه در سوریه قرار داده است.

در عین حال، سوریه اکنون مثل گذشته کشوری یکپارچه نیست و بخش های مختلف آن درگیر تنش و ناآرامی و تلاش برای جدایی است. حال در این وضعیت، ترکیه سعی دارد تا جای ممکن بسترهای مساعدی را فراهم کند تا روند مداخلات اسرائیل در صحنه سوریه کاهش یابد. موضوعی که در راستای متافع ملی ترکیه نیز است. کما اینکه به تازگی اخباری دال بر ارسال سامانه های راداری ترکیه به سوریه منتشر شده است. سامانه‌هایی که احتمالا با حضور پدافند هوایی ترکیه در خاک سوریه همراه خواهند شد و سعی دارند صحنه آزاد حضور هوایی اسرائیل بر فرار سوریه را محدود کنند.

از این منظر، ترکیه به یک متحد قوی نظیر ایران نیاز دارد تا بتواند علیه اسرائیل و متحدانش در منطقه موازنه‌گری کند. در عین حال، به تازگی رژیم اشغالگر قدس با یونان وقبرس نیز یک توافق نظامی مشترک را به امضا رسانده که به زعم بسیاری از صاحب نظران، هدف اصلی این توافق علیه ترکیه است. هم یونان و هم قبرس سالهاست که با ترکیه در مورد موضوعات مختلف درگیری و اختلاف نظرهای جدی دارند و تل آویو بر آن است تا با اتحاد با این بازیگران، به زعم خود آنکارا را ضعیف کند.

از این نظر نیز ترکیه به شدت به تقویت همکاریهای خود با ایران جهت موازنه‌گری علیه اسرائیل نیاز دارد. از این رو، در وضعیت کنونی، چرخش به سمت ایران و تقویت پیوندها با تهران، اولویت و دستورکار محوری سیاست خارجی ترکیه است. موضوعی که ایران نیز باید هوشمندانه و با نگاه به منافع ملی خود به آن بنگرد و در قالب آن برای خود دستاوردسازی داشته باشد.