، به تازگی شاهد تشدید درگیریها میان افغانستان و پاکستان به عنوان دو کشور همسایه بوده ایم. در این راستا، نیروی هوایی ارتش پاکستان اخیرا اقدام به ترور یکی از رهبران تحریک طالبان پاکستان در خاک افغانستان کرده است. در نقطه مقابل، طالبان نیز هشدار داد که مقابله به مثل می کند و گزارش های رسمی حاکی از این هستند که طالبان هم برخی حملات هوایی و زمینی را به بخش هایی از پاکستان انجام داده که با واکنش نیروهای پاکستانی همراه شده است. در این چهارچوب، توجه به دو نکته مهم به نظر می رسد.

اول اینکه بار دیگر این نکته برجسته شده که اساسا جنگ و درگیری بزرگ میان دو کشور مهم منطقه یعنی پاکستان و افغانستان، به نفع هیچکدام از آن ها نیست. از یاد نبریم که اقتصاد دو کشور مذکور وضعیت خوبی نداردو اگر قرار باشد دو طرف درگیر یک جنگ فرسایشی شوند، این مساله می تواند تبعات بسیار بدی را برای ملت های آن ها داشته باشد. گزارش های رسمی حاکی از این هستند که طیف های قابل توجهی از مردم افغانستان و پاکستان زیر خط فقر هستند و یک درگیری بزرگ می تواند وضعیت را به مراتب برای آنها بدتر کند. از این رو، خویشتنداری، یک الزام راهبردی برای کابل و اسلام آباد است.

نکته دوم اینکه هم دولت پاکستان و هم طالبان به گروه اداره کننده افغانستان کنونی، گلایه هایی از طرف مقابل در زمینه پناه دادن به جریان های مخالف با خود دارند. سیاست حسن همجواری اقتضا می کند که مقام های ارشد هر دو کشور بنشینند و تا جای ممکن مسائل را از کانال دیپلماتیک حل کنند. اختلافات میان دو طرف پیشینه ای دیرینه دارد و درگیری صرفا برای دو کشور ایجاد مشکلات بیشتر می کند.

در این میان، ایران به عنوان کشوری که همسایه افغانستان و پاکستان است و البته که عملکرد موثر و مفیدی را از خود در جریان جنک اخیر میان پاکستان و هند نشان داد، می تواند وارد فرآیند میانجی گری شود و به شکل‌گیری گفتگو میان دو کشور افغانستان و پاکستان کمک کند. توسعه درگیریها به نفع هیچکس نیست و البته که تجربیات تاریخی نیز نشان داده تشدید درگیریها خود می تواند مقدمه ای برای ایجاد تنش و آشوب های بیشتر و البته ورود بازیگران ثالث به درگیری‌ها باشد. بازیگرانی که منافع خاص خود را به ضرر دو کشور پاکستان و افغانستان تامین می کنند. معادله ای که هم باید مورد توجه کابل و هم اسلام آباد و هم بازیگران منطقه ای دیگر باشد.