، تردیدی نیست که در سال ۱۴۰۳، اجرای عملیات های وعده صادق ۱ و ۲ از سوی ایران علیه اراضی اشغالی، یکی از مهمترین و تکان دهنده ترین رویدادهای جهان بود. ایران در فروردین و مهرماه ۱۴۰۳، دو موج حملات گسترده و قدرتمند موشکی و پهپادی را به اراضی اشغالی انجام داد که با بازتاب های بین المللی گسترده ای نیز همراه شدند.

عملیات وعده صادق ۱ در واکنش به اقدام نامشروع رژیم اشغالگر قدس در حمله به کنسولگری کشورمان در دمشق و به شهادت رساندن شماری از مستشاران نظامی ایران، و عملیالت وعده صادق ۲، در واکنش به ترور اسماعیل هنیه رئیس دفتر سیاسی جنبش حماس در تهران که برای شرکت در مراسم تحلیف رئیس جمهور جدید کشورمان مسعود پزشکیان وارد ایران شده بود، انجام گرفتند.

یکی از نکات مهم و قابل تامل در مورد عملیات های وعده صادق یک و دو این بود که عملیات های مذکور، با سیل قابل توجهی از موشک ها و پهپادها انجام شدند و مثلا عملیات وعده صادق یک، لقب بزرگترین عملیات پهپادی جهان را به خود اختصاص داد. در عین حال، یکی از نکات مهم در رابطه با عملیات های مذکور این بود که اساسا رژیم اشغالگر قدس و متحدانش این تحلیل را نداشتند که ایران روزی به طور مستقیم به اراضی اشغالی حمله کند. از این منظر، این عملیات ها تا حد زیادی در محاسبات اشغالگران اسرائیلی در مورد ایران نیز اختلال ایجاد کردند. معادله ای که از چشم اندازی کلان برای کشورمان تا حد زیادی از ظرفیت های تقویت بازدارندگی ایران برخوردار بوده است.

ورای همه این ها، اجرایی شدن عملیات های وعده صادق ۱ و ۲، عملا تصویری را که سال ها در مورد اسرائیل در عرصه بین المللی ایجاد شده  بود و در قالب آن اینطور گفته می شد که این رژیم یک قدرت غیرقابل شکست است را از بین برد. به بیان ساده تر، یکی از مهمترین دستاوردهای ایران از رهگذر اجرای عملیات های مذکور این بود که کشورمان در جنگ ادراکی علیه اشغالگران صهیونیست و متحدان غربی آن ها، به یک پیروزی بزرگ دست یافت. برخی از تئوریسین های مطرح حوزه سیاست بین الملل این باور را دارند که این حملات را باید جلوه ای عینی از سقوط و افول هژمونی جهانی آمریکا نیز ارزیابی کرد.

بسیاری از ملت های منطقه از جمله مردم غزه، پس از حملات موشکی ایران به فلسطین اشغالی، به شادمانی پرداختند و برخی نظرسنجی های رسمی حاکی از این بوده اند که محبوبیت مقام های ارشد ایرانی از جمله مقاوم معظم رهبری در میان ملت های منطقه، اوج گیری قابل توجهی داشته است. در عین حال، این عملیات ها نشان دادند که ایران در حراست از منافع و امنیت ملی خود، ذره ای کوتاهی نمی کند و در این رابلطه کاملا جدی است.