، در روزهای اخیر دمشق میزبان هیات های مختلف سیاسی و دیپلماتیک از کشورهای منطقه غرب آسیا و ورای آن بوده است. در این راستا، ابومحمد الجولانی یا همان احمد الشرع، رئیس دولت موقت سوریه، با تغییر شکل و شمایل خود و البته طرح مواضع میانه رو، سعی داشته از تصوری که در مورد او با محوریت فرمانده سابق گروه تروریستی جبهه النصره و البته فرمانده گروه تروریستی تحریر الشام ایجاد شده بود، فاصله بگیرد و خود را آماده به دست گرفتن کامل قدرت در سوریه کند.

برخی منابع حتی خبر داده اند که او نامزدی خود برای انتخابات ریاست جمهوری سوریه را نیز اعلام خواهد کرد. با این همه، الجولانی با دو ابرچالش قابل تامل جهت پیشبرد دستورکارهایش در سوریه رو به رو است که حداقل تا به امروز، چشم انداز روشنی را برای رفع آن ها پیش روی خود نمی بیند.

اول اینکه الجولانی به شدت از چالش فقدان مشروعیت رنج می برد. به بیان ساده تر، هنوز یک اجماع گسترده در مورد اینکه او رئیس جمهور آتی سوریه باشد شکل نگرفته است. نه مردم سوریه به نحوی گسترده از او حمایت می‌کنند و نه حتی بنا بر برخی گزارشات، گروه های مختلف حاضر در خاک سوریه حاضر هستند که به ریاست الجولانی تن بدهند. گروه های مختلف تروریستی همگی سهم مطلوب خود را از قدرت می خواهند.

موضوعی که اگر قرار باشد محقق شود عملا ابومحمد الجولانی را در همین ابتدای کار با یک بحران بزرگ رو به رو می کند. زیرا دولتی که ریاست او را به همراه چهره های شناخته شده عضو گروه‌های تروریستی داشته باشد، خیلی زود از سوی جامعه جهانی و کشورهای مختلف دنیا هدفِ تحریم و انزوا قرار خواهد گرفت. در عین حال، اگر الجولانی، تروریست های متحدش را راضی نکند هم با بحران های جدی از سوی آن ها رو به رو خواهد شد.

نکته دوم اینکه الجولانی و طیف متحدش در قدرت، تا حد زیادی به بازیگران منطقه ای وفرامنطقه ای وابسته هستند و از ابزارهای لازم جهت حکومت بر سوریه به نحوی که نیازهای مردم این کشور رفع شود برخوردار نیستند. همین وابسته بودن به خارج و بی کفایتی داخلی کافی است که انتظار داشته باشیم به این زودی ها صلح و ثبات در سوریه محقق نشود. الجولانی در برابر تجاوزات صریح ترکیه و رژیم اشغالگر قدس به خاک سوریه هیچ کاری انجام نمی دهد.

در عین حال، او به دنبال بهبود روابط سوریه با آمریکا و انگلیس نیز است و عملا خود را در قامت مهره میدانی آن‌ها نشان می دهد. از این رو، اوج گیری بی کفایتی داخلی الجولانی و متحدانش در قدرت خیلی زود آشکار خواهد شد و این مساله نیز برای آن ها بحران های جدی را مخصوصا از ناحیه مردم سوریه ایجاد خواهد کرد. سوریه اکنون به هم ریخته تر از هر زمان دیگری است و جز با همکاری و اتحاد مشکلات آن حل نخواهد شد. این در حالی است که اساسا فضای کنونی حاکم بر سوریه، فضای اتحاد و همکاری نیست. مردم سوریه هراس دارند که مبادا یک دیکتاتوری سیاه و بی‌سابقه در انتظار آن ها باشد. موضوعی که حداقل شواهد میدانی احتمال آن را کم نشان نمی دهند.