، به تازگی بر اساس آنچه خبرگزاری رویترز اعلام کرده، ایران به آژانس بین المللی انرژی اتمی اعلام کرده که قصد استقرار ۶ هزار سانتریفیوژ جدید و البته گازدهی به آن ها را دارد. موضوعی که با بازتاب های بین المللی قابل توجهی همراه شده و دیدگاه های مختلفی در رابطه با آن مطرح می شود. برخی بر این باورند که این اقدام ایران موجب تشدید تنش ها در قالب پرونده اتمی این کشور خواهد شد و برخی دیگر بر این باورند که ایران در انجام اقدام مذکور محق است و این حرکت را باید در راستای اراده تهران جهت حفاظت از منافع و امنیت ملی این کشور ارزیابی کرد.

با این همه، آنچه که واضح است این نکته می باشد که صاحب نظران تاکید دارند تحرکات جدیدِ اتمی ایران در سایت‌های فردو و نطنز در چهارچوب مستقر کردن سانتریفیوژهای جدید، حرکتی مهم و معنادار بوده و خوانش محرک‌های آن از اهمیت فراوانی برخوردار است. در این رابطه به طور خاص توجه به ۲ نکته مهم به نظر می رسد.

اولا، ایران با این اقدام خود نشان داد که در عمل کردن به هشدارهایش با محوریت پرونده اتمی خود در آژانس و شورای حکام کاملا جدی است. قبل از نشست اخیر شورای حکام که منجر به صدور یک قطعنامه ضدایرانی با تحریکات قدرت های غربی شد، کشورمان نهایت همکاری را با آژانس بین المللی انرژی اتمی انجام داده بود و حتی رافائل گروسی مدیر کل آژانس نیز در سفر به ایران با مقام های ارشد ایرانی دیدار و از سایت های اتمی نطنز و فردو بازدید کرده بود.

البته که تهران از اراده جدی خود برای تقویت همکاری ها با آژانس هم خبر داد. حال وقتی جواب این رویکرد مثبت ایران صدور قطعنامه ضد منافع کشورمان است، ایران نیز باید نشان دهد که در حراست از منافع ملی خود جدی است و اقدام کشورمان در استقرار سانتریفیوژهای جدید در سایت های اتمی اش را باید در همین راستا ارزیابی کرد.

نکته دوم اینکه ایران به سهم خود این پیام روشن را به طرف های غربی و به طور خاص دولت آتی آمریکا هم رساند که دوران انجام یک طرفه تعهدات از سوی تهران خاتمه یافته و ایران اکنون صرفا در ازای برداشتن گام های مثبت از سوی طرف های مقابل خود است که به کنشگری های سازنده دست خواهد زد.

در غیر اینصورت، در حراست از منافع ملی خود ذره ای تردید به خودش راه نخواهد داد. این موضوع در نوع خود می‌تواند برهم زننده بسیاری از معادلات ذهنی قدرت های مخالف و معاند با کشورمان باشد. قدرت هایی که فکر می‌کنند هر کاری هم انجام دهند، ایران در برابر آن ها سکوت خواهد کرد و منفعلانه عمل می کند. این در حالی است که ایران در عرصه میدانی نشان داده به هیچ عنوان اولویتی را برای این سیاست ها در دستورکار ندارد.