،تحولات یک ساله اخیر در سطح منطقه غرب آسیا، ذهن بسیاری از صاحب نظران و کارشناسان را به خود درگیر کرده و آن ها سعی در خوانش دقیق روندهای جاری و البته پیش بینی چشم اندازهای آتی داشته و دارند. در این چهارچوب، جریان مقاومت در منطقه در تمامی جبهه ها توانسته به نحوی موثر در برابر محور غربی-عبری بایستد و مانع از تحقق دستوکاررهای مطلوب آن ها شود.

به عنوان مثال، در مورد نوار غزه عینا می بینیم که ارتش رژیم اشغالگر قدس نتوانسته به هیچکدام از دو هدف اصلی تعریف شده برای خود دست یابد. اکنون پس از گذشت یک سال از آغاز جنگ غزه نه تنها جنبش حماس نابود نشده بلکه اسرای صهیونیست نیز که در بند این جنبش هستند آزاد نشده‌اند. در مورد حزب الله لبنان هم می بینیم که رژیم اشغالگر قدس نتوانسته به هیچکدام از اهداف تعریف شده برای خود در رابطه با این جنبش دست یابد و اکنون محافل نظامی و سیاسی صهیونیست ها اذعان دارند که اسرائیل حریف حزب الله نمی شود و باید هر چه سریعتر آتش‌بس در جبهه شمالی این رژیم برقرار شود.

با این همه، رژیم اشغالگر قدس از قبل از آغاز جنگ غزه و به طور خاص پس از شروع جنگ اوکراین در سال ۲۰۲۲، یک توطئه بزرگ را علیه ایران به صورت چراغ خاموش در دستورکار داشته است. این توطئه پنهان نیز تلاش برای نفوذ به کشورهای آسیای مرکزی بوده است. در حقیقت، پس از آغاز جنگ اوکراین و گرفتار شدن روسیه در این جنگ، روس ها تا حد زیادی از توجه به منطقه آسیا مرکزی غافل شده اند. این در حالی است که کشور‌های منطقه مذکور به دنبال حدی از استقلال و البته کسب امکانات جدید در حوزه جذب منابع مادی و البته فناوری بوده اند. در این فضا، اسرائیل با نفوذ در منطقه مذکور سعی داشته به یکی از حوزه های مهم که مجاور با ایران هم در نظر گرفته می ضود رخنه کند و از این رهگذر، اهرم های فشار تازه ای را علیه کشورمان تعریف کند. شاید توسعه بیش از پیش نفوذ رژیم اشغالگر قدس در جمهوری آذربایجان را بتوان یکی از بروندادهای این جنس از نگاه و سیاست رژیم صهیونیستی ارزیابی کرد.

از این رو، ایران نیز باید به طور جدی به دنبال مقابله با کنشگری های مخرب صهیونیست ها علیه منافع ملی کشورها در آسیای مرکزی باشد. بدون تردید زمینه های مساعدی هم جهت توسعه دامنه نفوذ ایران در منطقه مذکور وجد دارد که در سال های اخیر سعی شده این ظرفیت ها فعال شوند. به طور خاص، حضور بیش از پیش ایران در ابتکارهای اقتصادی منطقه ای و یا کمک به پیشرفت علمی و صنعتی و نظامی کشورهای این منطقه، باید در اولویت سیاست خارجی اریان در رابطه با منطقه آسیای مرکزی قرار گیرد.

آنچه مسلم است این نکته می باشد که انفعال در این حوزه می تواند در دراز مدت حامل پیامدهای به شدت مخربی علیه منافع و امنیت ملی کشورمان باشد.