، بیش از ۵۰ روز از اعمال محدودیت‌های جدی بر دسترسی عموم مردم به اینترنت جهانی می‌گذرد؛ وضعیتی که نارضایتی گسترده کاربران را به دنبال داشته و نگرانی‌های جدی را درباره تبعات اقتصادی و اجتماعی آن مطرح کرده است.

مسئولان دولتی در واکنش به این وضعیت، سیاست «اتصال تدریجی» را به عنوان راهکاری برای بازگشت اینترنت بین‌الملل مطرح کرده‌اند، اما کاربران در فضای عمومی و شبکه‌های داخلی بارها نسبت به این روند اعتراض کرده و تاکید دارند که دسترسی گزینشی، نه تنها نیاز عمومی را برآورده نمی‌کند، بلکه به ایجاد شکاف دیجیتال دامن می‌زند.

از طرفی کارشناسان حوزه ارتباطات هشدار می‌دهند که ادامه این وضعیت می‌تواند آسیب‌های جدی به اقتصاد دیجیتال، استارتاپ‌ها و مشاغل وابسته به اینترنت وارد کند.

بسیاری معتقدند تصمیم‌گیری برای قطع اینترنت کشور برای هفته‌ها، تبعات جبران‌ناپذیری برای نخبگان و متخصصان در مسیر رشد علمی خواهد داشت.

همچنین، قطعی اینترنت منجر به بیکاری پنهان تیم‌های فنی و روی آوردن اجباری شرکت‌ها به دورکاری یا کاهش فعالیت شده است.

از طرفی صادرات خدمات مهندسی، که یکی از معدود راه‌های مقابله با تورم و ارزآوری برای کشور محسوب می‌شد، با شرایط فعلی تقریباً به صفر رسیده است.

خسارت نجومی خاموشی اینترنت و ناکارآمدی سیاست‌های حمایتی

در همین راستا مهدی امیدوار، سخنگوی اتاق اصناف ایران تصریح کرد: قطعی اینترنت در ایران، حرکت اقتصاد دیجیتال را به شکل گسترده‌ای متوقف کرده است.

وی با اشاره به سهم ۵ درصدی اقتصاد دیجیتال از تولید ناخالص داخلی کشور، تاکید کرد: بی‌شک خسارت ناشی از خاموشی اینترنت، در شرایط کنونی رقمی مافوق تصور تخمین زده می‌شود.

امیدوار همچنین تخصیص بسته حمایتی برای کسب‌وکارها یا دسته‌بندی آن‌ها برای اتصال به اینترنت را «سیاست‌گذاری اشتباهی» خواند که دامنه آسیب‌های اقتصادی را افزایش می‌دهد.

این مقام مسئول بیان کرد: اینترنت در دنیای امروز بخش لاینفک زندگی و معیشت کسب‌وکارها و فعالان اقتصادی است و توسعه اقتصاد دیجیتال بیش از آنکه یک انتخاب باشد، یک الزام است. سیاست «اینترنت طبقاتی» نه تنها راه‌حل نیست، بلکه باعث ایجاد شکاف، خشم و نارضایتی عمیق در جامعه می‌شود.