، در سال های گذشته بسیار در مورد زنگ خطر پیری جمعیت در ایران گفته و شنیده شده است. بر اساس آمارهای رسمی، تا سال ۱۴۰۳، بر پایه روندهای جاری، تا یک سوم از جمعیت ایران را سالمندان تشکیل می دهند. معادله ای که حامل هزینه های سنگینی برای ایران است. اساسا به همین دلیل است که کارشناسان اقتصادی در مورد زنگ خطر پیری جمعیت برای اقتصاد ایران هشدار می دهند. در این چهارچوب، پیری جمعیت به طور خاص با دو پیامد زیانبار برای اقتصاد ایران  همراه خواهد بود. 

اول اینکه افزایش جمعیت سالمند در ایران باعث کاهش نسبت جمعیت فعال می‌شود. یعنی تعداد افرادی که در سن کار و تولید هستند، نسبت به جمعیت کل کاهش می‌یابد. این موضوع به این معناست که نیروی کار فعال در جامعه کاهش پیدا می‌کند و بنابراین ظرفیت تولید کالاها و خدمات کاهش می‌یابد. وقتی تعداد کارگران و متخصصان کمتر شود، رشد اقتصادی کُند می‌شود و تولید ناخالص داخلی تحت تأثیر منفی قرار می‌گیرد. علاوه بر این، نیروی کار جوان معمولاً خلاق‌تر و نوآورتر است و کاهش تعداد آنها به معنای کاهش نوآوری و بهره‌وری در اقتصاد خواهد بود. همچنین، با کاهش جمعیت فعال، درآمدهای مالیاتی دولت نیز کاهش می‌یابد و دولت منابع کمتری برای سرمایه‌گذاری در بخش‌های مختلف اقتصادی در اختیار خواهد داشت. در ایران که روند پیری جمعیت سریع است، این مشکل به طور جدی اقتصاد کشور را تهدید می‌کند و کمبود نیروی کار ممکن است به کاهش تولید و رکود اقتصادی بیانجامد.

نکته دوم اینکه سالمندان به مراقبت‌های پزشکی و خدمات درمانی بیشتری نیاز دارند که هزینه‌های سلامت و تأمین اجتماعی را به شدت افزایش می‌دهد. بیماری‌های مزمن، مراقبت‌های ویژه و داروهای گران‌قیمت، هزینه‌های سلامت را چند برابر می‌کنند و فشار مالی زیادی روی نظام درمان وارد می‌شود. همچنین افزایش تعداد بازنشستگان در مقابل تعداد شاغلان، فشار مضاعفی بر صندوق‌های بازنشستگی و تأمین اجتماعی وارد می‌کند و ممکن است باعث کسری بودجه و کاهش توانایی دولت در پرداخت مستمری‌ها شود. در ایران که سیستم‌های تأمین اجتماعی هنوز به طور کامل توسعه نیافته‌اند، این مشکلات می‌تواند به بحران‌های مالی و اجتماعی گسترده ای منجر شوند.