به گزارش خبرگزاری موج از گیلان، یکی از مسائلی که هم بیماران را آزار می دهد و هم مدیران بیمارستان ها را بی رغبتی طبابت پزشکان در این بیمارستان ها است.

با توجه به درآمد های کلان پزشکان از مطب ها و بیمارستان های خصوصی رغبت آنها به فعالیت در بیمارستان های تامین اجتماعی کم بوده و گاه با اکراه صورت می گیرد؛ این اتفاق حتی در برخی رفتارهای آنها نیز به چشم می خورد که همواره دیر بر سر شیفت بیمارستان خود حاضر می شوند و تلاش دارند زودتر نیز خارج شوند.

عدم توجه کافی به بیماران به دلیل مراجعات بسیار

وقتی از درب بیمارستان های تامین اجتماعی وارد می شویم با انبوهی از جمعیت مواجهیم که هر یک بواسطه درد خود تلاش می کند سریع تر به دکتر برسند.

اما بعد از معطلی های چند ساعته با ویزیت های سرپایی مواجه می شوند و پاسخ طبیبان از این کار، صفهای طویلی است که پشت درب پزشگ کشیده شده است و این ناشی از کم بودن تعداد نیروی مناسب در این نوع بیمارستان است.

زمان بر بودن مراجعه به این بیمارستان ها

همچنان که در فوق اشاره کردیم هیچ تناسبی بین تعداد مراجعه کنندگان و تعداد بیمارستان های تامین اجتماعی وجود ندارد و این باعث شده است برای بیماری های سطحی ساعت ها و روزها بیماران معطل شوند و برای عمل های جراحی که اتفاقا موارد حاد تری نسبت به حالت اولین هستند بیمار گاها بین شش ماه تا یکسال در صف عمل معطل می مانند که این در وخیم تر شدن وضعیت جسمانی افراد نیز تاثیر بسزایی خواهد داشت و اعمالی که با مختصر زمان و کمترین هزینه مرتفع می شود به هزینه های سنگین و طول درمان بیشتر منجر می شود.